"Eφυγε"απο την ζωη, η αρχοντισσα του δημοτικου τραγουδιου, Φιλιω Πυργακη - Αναρτηση αφιερωμα στην μνημη της

 

"Εφυγε"απο την ζωη η αρχοντισσα του δημοτικου μας τραγουδιου,η μεγαλη Φιλιω Πυργακη...

Η Φιλιω Πυργακη τα τελευταια χρονια εδινε σκληρη μαχη εναντια στον καρκινο,μαχη την οποια τελικα εχασε σε ηλικια 82 ετων... 

Η παρουσα αναρτηση αποτελει αναρτηση - αφιερωμα στην μνημη της.

Ας δουμε ομως πρωτα πως την αποχαιρετησαν οι συναδελφοι της:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ:

ΓΙΩΤΑ ΓΡΙΒΑ:

 

ΟΙ ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΜΕΡΟΣ Γ: ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ

 

Η Συμφωνική Ορχήστρα του DR γεννήθηκε ως αδιαχώριστο κομμάτι του DR το 1925. Εδώ, ο ιδρυτής Emil Holm ξεκίνησε το ισχυρό όραμά του για μια « Ενίσχυση Αδελφότητας μεταξύ του Radiofonien και της Τέχνης », η οποία εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση για το DR σήμερα.

Ο Emil Holm πίστευε ότι με το συνδυασμό ζωντανής, κλασικής μουσικής στο υψηλότερο επίπεδο και της τελευταίας τεχνολογίας, θα μπορούσε κανείς να δημιουργήσει ταυτόχρονα εξαιρετική τέχνη και ταυτόχρονα να την στείλει στον πληθυσμό σε όλες τις γωνιές της χώρας.

Το όραμα ήταν σαφές και το σύνθημα ήταν απλό: "Το καλύτερο και μόνο το καλύτερο."

Ο Emil Holm:

Μουσική μαγεία σε ευρεία μορφή

Στην παρέα των 106 κλασικών μουσικών της DR Symphony Orchestra, η μεγάλη, συμφωνική μουσική δεν μπορεί να ακουστεί απλώς - μπορεί να γίνει αισθητή. Από το 1925, η DR Symphony Orchestra είναι η πολιτιστική ναυαρχίδα του DR, και σήμερα η ορχήστρα είναι σε διεθνή τάξη με επικεφαλής μαέστρο τον Ιταλό Fabio Luisi.

Συνηθισμένο για τη Συμφωνική Ορχήστρα DR και τους μεγάλους μαέστρες και σολίστ που επισκέπτονται την ορχήστρα κάθε σεζόν είναι ότι είναι παθιασμένοι να προσφέρουν στο κοινό αξέχαστες, μουσικές εμπειρίες - ζωντανά  και μεταδίδονται με τις καλύτερες μορφές ήχου και βίντεο.

Η DR Symphony Orchestra εμφανίζει γνωστούς κλασικούς ήχους, ρομαντικά τονικά ποιήματα, μοντέρνα αριστουργήματα και νέες δημιουργίες από τους συνθέτες του αύριο. Ταυτόχρονα, η ορχήστρα έχει πολύ ιδιαίτερη σχέση με τη δανική μουσική - από κλασικά όπως ο Carl Nielsen και ο Niels W. Gade έως τα πολύ νεαρά ταλέντα του συνθέτη.

The godfather - The Danish National Symphony Orchestra:

For A Few Dollars More - The Danish National Symphony Orchestra:

DR. NO 007 Theme - The Danish National Symphony Orchestra:

A Fistful of Dollars - The Danish National Symphony Orchestra and Tuva Semmingsen:

Oι ορχηστρες του κοσμου στο Αντιστασιακο Δελτιο: The Ukele Orchestra of Great Britain

 Συνεχιζοντας το αφιερωμα στις ορχηστρες του κοσμου (Καθε Κυριακη) αυτη την φορα παμε στην Μεγαλη Βρετανια και στην Ορχηστρα Γιουκαλιλι της Μεγαλης Βρετανιας (Ναι υπαρχει!) .

Λιγα λογια για την Ορχηστρα Γιουκαλιλι της Μεγαλης Βρετανιας:

Η Ορχήστρα Ukulele της Μεγάλης Βρετανίας είναι μια ομάδα παικτών Ukulele που τραγουδούν όλα τα τραγούδια, χρησιμοποιώντας όργανα που αγοράστηκαν με χαλαρή αλλαγή, η οποία πιστεύει ότι όλα τα είδη μουσικής είναι διαθέσιμα για επανερμηνεία, αρκεί να παίζονται στο Ukulele.

Η συναυλία της Ορχήστρας Ukulele είναι μια αστεία, βιρτουόζικη, στριφογυρισμένη, φοβερή, πονηρή αναμνηστική ροκ-ρολό και μελωδία ελαφριά ψυχαγωγία που περιλαμβάνει μόνο την "κιθάρα μπονσάι" και ένα γυναικείο φωνή σε μια σύγκρουση μετά την punk απόδοση και παλιούς χτυπήματα. Δεν υπάρχουν ντραμς, πιάνα, τραγούδια υποστήριξης ή μπάντζο, χωρίς εναλλακτικά βήματος ή ηλεκτρονικά τεχνάσματα. Μόνο μια εκπληκτική αποκάλυψη της πλούσιας παλέτας ενορχήστρωσης που παρέχονται από τους ukuleles και το τραγούδι (και λίγο σφυρίχτρα). Το κοινό περνά καλά με την Ορχήστρα Ukulele. Πηγαίνοντας από το Τσαϊκόφσκι στο Νιρβάνα μέσω των ηχητικών τραγουδιών Otis Redding και Spaghetti Western, η Ορχήστρα μας ταξιδεύει σε μια «παγκόσμια περιοδεία με μόνο χειραποσκευές» και δίνει στον ακροατή «Ένα πράγμα μετά το άλλο».

Χρησιμοποιώντας όργανα μικρά και μεγάλα, σε ψηλά και χαμηλά μητρώα, είτε παίζοντας περίπλοκες μελωδίες, απλές μελωδίες, ή περίπλοκες χορδές, και καθισμένος σε μορφή ομαδικής αίθουσας ντυμένος με επίσημη βραδινή ένδυση, η ορχήστρα χρησιμοποιεί τους περιορισμούς του οργάνου για να δημιουργήσει μια μουσική ελευθερία αποκαλύπτει ανυποψίαστες μουσικές ιδέες. Τονίζεται τόσο η ομορφιά όσο και η κενότητα της δημοφιλούς μουσικής και της υψηλής μουσικής, του πομπώδους και του ασήμαντου, του κινούμενου και του διασκεδαστικού. Μερικές φορές ένα ανόητο τραγούδι μπορεί να αγγίξει το κοινό περισσότερο από την υψηλή τέχνη. μερικές φορές η μουσική που παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά αποκαλύπτεται ότι είναι ξεκαρδιστική. Μπορεί να μην σκέφτεστε ποτέ τη μουσική με τον ίδιο τρόπο αφού εκτίθεστε στην κατεξοχήν μουσικολογία του Ukes.

Πηγη αρθρου: www.ukuleleorchestra.com

Απολαυστε τους επι το εργον στα βιντεο που ακολουθουν:

Ukele Orchestra of Great Britain - The good,the bad and the ugly:

Heroes:

Psycho killer:

Theme from Shaft:

Αφιερωμα στην χορωδια του Κοκκινου Στρατου - Alexandrov

 Η Χορωδία Αλεξάντροφ είναι επίσημη χορωδια  των Ρωσικων Ενοπλων Δυναμεων, μέρος του Μουσικου Συνολου Αλεξαντροφ. Ιδρύθηκε κατά τη σοβιετικη εποχή, και συγκεκριμένα το 1926 στη Μοσχα.

Η Χορωδία Αλεξάντροφ έχει τραγουδήσει τόσο στη Ρωσία, όσο και σε πόλεις σε όλο τον κόσμο, με ρεπερτόριο ρωσικων δημοτικων τραγουδιων, υμνων, αριων της όπερας και ελαφρών τραγουδιών. Μετά από πολλά ταξίδια σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, από τον αρκτικό βορρά μέχρι τις ερήμους του Τατζικισταν, η χορωδία τραγούδησε στη Διεθνη Εκθεση των Παρισιων το 1937, όπου κέρδισε το «Μέγα Βραβείο» (Grand Prix), την ύψιστη διάκριση της κριτικής επιτροπής.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η χορωδία υπήρξε ανδρική, με τενορους και μπασους, με έδρα τη Μόσχα. Διευθυντής και χοράρχης της από την ίδρυσή της μέχρι τον θάνατό του το 1946 ήταν ο Αλεξαντρ Βασιλιεβιτς Αλεξαντροφ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Μπαρίς Α. Αλεξάντροφ, που ήταν διευθυντής μέχρι το 1987. Την αποτελούσαν πάντοτε μέλη του Σοβιετικου και στη συνέχεια του Ρωσικου Στρατου, τον οποίο και αντιπροσωπεύει στη χώρα και στο εξωτερικό. 

Μετά το 1991, ενσωματώθηκαν περιστασιακά στη χορωδία και γυναίκες των ενόπλων δυνάμεων ως σοπρανο Μετά το 2007 συμμετέχουν σε κάποιες παραστάσεις μαθητές του «Σχολείου παιδικής χορωδίας του Αλεξάντροφ» (φωνές αλτο και σοπράνο).

Της δικαιοσυνης Ηλιε Νοητε: 

Οταν σφιγγουν το χερι: 

ΕΚΤΑΚΤΟ:"ΕΦΥΓΕ"ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ,Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΪΚΗ ΒΑΡΔΟΣ ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Μία από τις σημαντικότερες φωνές του λαϊκού τραγουδιού, η Πολύ Πάνου, «σώπασε» για πάντα σε ηλικία 73 ετών, σήμερα, ενώ το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, καθώς αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. H κηδεία της θα τελεσθεί στις 9.30 το πρωί της Δευτέρας στο παρεκκλήσι του Α΄Νεκροταφείου. Η σορός της θα ταφεί στον οικογενειακό τάφο, στο νεκροταφείο Κόκκινου Μύλου.

Η Πολυτίμη Κολιοπάνου -όπως ήταν το πραγματικό της όνομα- γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου 1940, μεγάλωσε όμως στην Πάτρα. Ο «νονός» του καλλιτεχνικού της ονόματος ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο άνθρωπος που την ανακάλυψε στην Πάτρα και έμελλε να της αλλάξει τη ζωή.

Η ιστορία της ξεκινά όταν μαθήτρια ακόμα του δημοτικού, κάνεισκασιαρχείο από το σχολείο και πηγαίνει στα Ψηλαλώνια της Πάτρας, για να ακούσει τα καινούργια τραγούδια της εποχής. Στην ηλικία των 10 ετών εντυπωσιάζει με τις φωνητικές ικανότητες, όταν στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος, ανέβηκε στο πάλκο και τραγουδά το «Συλβάνα, Συλβάνα μου τρελή πεθαίνω για ένα σου φιλί».

Αργότερα, κρυφά από τους γονείς της, συμμετέχει σ' ένα διαγωνισμό ταλέντων της πόλης, στον οποίο τραγουδά το τραγούδι «Μητέρα» του Φώτη Πολυμέρη και διακρίνεται ανάμεσα σε 260 παιδιά, παίρνοντας το πρώτο βραβείο . Οι εφημερίδες τότε, γράφουν για τη «μικρή Πατρινοπούλα, το παιδί θαύμα που πήρε το πρώτο βραβείο».

Η Πόλυ Πάνου με τον Γιάννη Σταματίου το χειμώνα του 1965 στο κέντρο «Βεντέτα» πρώην «Τζίμυ του Χοντρού».

Έναν χρόνο μετά από το διαγωνισμό, βρίσκεται στην Πάτρα για εμφανίσεις ο νεαρός τότε και ταλαντούχος Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Η τραγουδίστρια του συγκροτήματός του, τους είχε εγκαταλείψει και ο Γρηγόρης έψαχνε εναγωνίως τραγουδίστρια να την αντικαταστήσει.

Τότε, τυχαία, σε ένα κουρείο της γειτονιάς της, έμαθε για τη μικρή Πολυτίμη με το «χρυσό λαρύγγι» όπως την αποκαλούσε και ο ίδιος.

Έτσι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τη βρήκε, την άκουσε να τραγουδά τα «βαριά» του Τζουανάκου, τραγούδια ανατολίτικα αλλά και Πολυμέρη και αμέσως τότε της ζήτησε να τον ακολουθήσει.

Η Πόλυ Πάνου με το δημοσιογράφο Πάνο Γεραμάνη

'Γρηγόρη μού' φερες τη Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού'...
Ταξίδεψαν μαζί στη Πάτρα, στο Αγρίνιο και μετά στην Αθήνα, στα δισκογραφικά στούντιο της Columbia, ενώ η Πόλυ Πάνου ήταν πάντα με τη συνοδεία της μητέρας της, παρά την αντίθετη γνώμη του πατέρα της.

Ο τότε παραγωγός της Columbia, και αφού ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, εντυπωσιασμένος από τη σπάνια φωνή της, είχε μεσολαβήσει για να γίνει η ακρόαση, του είπε: «Γρηγόρη μου, μού 'φερες μια Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού!».

«Εγώ, πριν απ' όλα, για τον εαυτό μου τραγούδησα, τραγουδούσα, τραγουδάω. Σ' εμένα έδινα και δίνω πάντα λογαριασμό. Χωρίς τρακ, χωρίς τίποτα. Είχα, κι έχω πάντα, μεγάλο, πολύ μεγάλο πάθος. Το αγάπησα πολύ το λαϊκό τραγούδι. Και μπήκα μέσα κι έδωσα όλον μου τον εαυτό. Του Γρηγόρη Μπιθικώτση, το χαρτί που μου 'δωσε, εγώ δεν το 'καψα. Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάψω!», είχε δηλώσει πριν από χρόνια σε συνέντευξή της, η σπουδαία τραγουδίστρια.

Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε, το έγραψε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και είχε τίτλο «Πήρα τη στράτα την κακιά» (1952). Ακολούθησε το «Να πας να πεις της μάνας μου» (1956) του Γιώργου Ζαμπέτα.

Η Πόλυ Πάνου ήταν η πρώτη που τραγούδησε τα «Παιδιά του Πειραιά», που αργότερα έγινε μεγάλη επιτυχία και ήταν ο ίδιος ο Χατζιδάκις που την κάλεσε στο τηλέφωνο και της είπε: «Έχω, Πόλυ, γραμμένο ένα τραγούδι για σένα».

Η σημαντική αυτή ερμηνεύτρια τραγούδησε πολλά από τα καινούργια τραγούδια όλων των κορυφαίων λαϊκών συνθετών της δεκαετίας του '50. Ήταν η εποχή άλλωστε ανάδειξης μίας νέας γενιάς. Η Πόλυ Πάνου θα αναδειχτεί παράλληλα με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Πάνο Γαβαλά, την Καίτη Γκρέυ και τη Γιώτα Λύδια. Ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Θόδωρος Δερβενιώτης και ο Μπάμπης Μπακάλης θα της γράψουν τα καινούργια τραγούδια με τα οποία θα αναδειχτεί στη δισκογραφία και στο πάλκο. Πολλά απ' αυτά θ' αντέξουν να τραγουδιούνται μέχρι και σήμερα.

Το "Μες στην πολλή σκοτούρα μου", και το "Παίξε Χρήστο το μπουζούκι" του Βασίλη Τσιτσάνη, "Φέρτε μια κούπα με κρασί", "Οτι βρέξει ας κατεβάσει" του Απ.Καλδάρα, "Σβήσε το φως να κοιμηθούμε" του Γιάννη Παπαϊωάννου, "Πάρε το δαχτυλίδι μου", "Καυγαδάκι" του Μητσάκη, "'Αλλα μου λεν τα μάτια σου", "Ένα σφάλμα έκανα" του Δερβενιώτη, "Εσένα δε σου άξιζε αγάπη", "Τα αδέλφια δε χωρίζουνε", "'Ασε πρώτα να ξεχάσω" του Καλδάρα, "Τα λιμάνια" του Τσιτσάνη και πολλά άλλα, υπήρξαν σταθμός στην καλλιτεχνική της πορεία.

Στο ιατρικο ανακοινωθεν του νοσοκομειου Υγεια αναφερεται:<<Η Πολυτιμη Πανου, ετων 73, απεβιωσε σημερα Παρασκευη 27 Σεπτεμβριου 2013 στο νοσοκομειο ΥΓΕΙΑ μετα απο πολυμηνη και ανιση μαχη με τον καρκινο.

ΒΙΝΤΕΟ:

Το καλντεριμι-Πολυ Πανου:

Φερτε μια κουπα με κρασι-Πολυ Πανου:

Σιδερα λυγιζουνε-Πολυ Πανου:

"ΕΦΥΓΕ"ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ,ΠΛΗΡΗΣ ΗΜΕΡΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΑ ΑΝΝΑ ΧΡΥΣΑΦΗ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Μία από τις σημαντικότερες τραγουδίστριες του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, η φωνή της οποίας είχε σφραγίσει μεγάλες επιτυχίες σημαντικών συνθετών, όπως το «Δαχτυλίδι» του Γιώργου Μητσάκη, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 92 ετών.


Με συνεργασίες που οι περισσότεροι τραγουδιστές δεν θα μπορούσαν καν να έχουν ονειρευτεί, η Άννα Χρυσάφη που έφυγε στα 92 της χρόνια, έγραψε τη δική της σημαντική ιστορία στο ελληνικό λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι. 

Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Ζαμπέτας, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Χιώτης, Μητσάκης, Βαμβακάρης, Μπέλλου, Διονυσίου ήταν οι πιο σημαντικοί στους οποίους χάρισε τη φωνή της. 



Γεννημένη ένα χρόνο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή, παιδί προσφύγων η ίδια, μπήκε στη βιοπάλη ως μοδίστρα της λεγόμενης τότε υψηλής κοινωνίας. Μα από μια οικογένεια με μουσική παράδοση όπως η δική της, είναι δύσκολο να ξεφύγει κάποιος. 

Με τον Κώστα Μητσάκη

Από το 1949 που πρωτοανέβηκε σε λαϊκό πάλκο της Αθήνας, έδειξε την καλλιτεχνική της στόφα. Την ίδια χρονιά μπήκε στην δισκογραφία ερμηνεύοντας τα Πεταλάκια του Χιώτη, μαζί με τον Τάκη Μπίνη. 

Σε όλη της την καριέρα ηχογράφησε περισσότερα από 400 τραγούδια, τα οποία ωστόσο θα ήταν πολύ περισσότερα αν φρόντιζε να δημιουργεί καλύτερες για εκείνην «συγκυρίες», καθώς, πολλά τραγούδια που η ίδια ανέδειξε με την ασύγκριτη φωνή της, όταν ερχόταν η ώρα να περάσουν στο βινύλιο, επιλεγόταν κάποια άλλη καλλιτέχνις. Η σεμνότητα όμως έχει πάντα κάποιο κόστος, και στον συγκεκριμένο χώρο το κόστος αυτό μπορεί να είναι και πολύ μεγαλύτερο. Και η Άννα Χρυσάφη πέρα από όλα τα άλλα, ήταν και έμεινε μέχρι το τέλος της ένας σεμνός κι αθόρυβος άνθρωπος. 

Η κηδεία της έγινε χθες στα Καλύβια Αττικής.

Βιντεο:

Αποψε ειναι βαρια-Αννα Χρυσαφη:

Μαντουβαλα-Αννα Χρυσαφη(ηχογραφηση Αμερικης-Alector)

Αγαπη που γινες δικοπο μαχαιρι-Αννα Χρυσαφη(Α'Εκτελεση-78 pm )

Μια αγαπη αποψε σβυνει-Αννα Χρυσαφη/Σπυρος Ζαγοραιος:

Σχολιο Αντιστασιακου δελτιου:

Καλο ταξιδι κ.Χρυσαφη. Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που θα σας σκεπασει...
Θα ζειτε για παντα μεσα απο τα τραγουδια σας....Ο Θεος ας αναπαυσει....

2/9/1984-Ο ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥ ΔΕΛΤΙΟΥ

Έφυγε σαν σήμερα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984

Ο Μάνος Κατράκης, κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1909 στο Καστέλι Κισσάμου των Χανίων Κρήτης. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης.

Το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Μάνος, που από μικρός είχε δείξει το υποκριτικό ταλέντο του, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 18 ετών, με το θίασο Οι Νέοι στο έργο Για την αγάπη της. Το μπρίο και η δυναμικότητά του ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Κώστα Λελούδα κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, το 1928, έπαιξε στην πρώτη βουβή ταινία Το λάβαρο του '21.

Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο Θίασο της Ελευθέρας Σκηνής της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Σπύρου Μελά και του Μήτσου Μυράτ, παίζοντας σε έργα όπως Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι και Στέλλα Βιολάντη. Το 1930 συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία.

Το 1934 συνεργάστηκε με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και από τη θέση αυτή συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στο Εθνικό. Εκδιώχθηκε, όμως, ένα χρόνο αργότερα, λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του. Αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη.

Επέστρεψε στην Αθήνα το 1952, διοργανώνοντας «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Ξανανέβηκε στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης). Στη συνέχεια και μέχρι το 1955 εμφανίστηκε με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκρότησε δικό του θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι κ.ά).

Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ' αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967, υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκη όπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα). Τους χειμώνες, το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη.

Καθώς το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίο του Άρεως, ο Κατράκης συνέχισε την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασό του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο και τον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα Τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη (1974).

Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι), Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με τη Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα), Μασάρι (Ταμπού) και τη Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Νικηφόρο​υ Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια.

Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Α. Κατσέλη, Τ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αν. Βαλάκου) και συμμετείχε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις, όπου με την ανεπανάληπτη φωνή του δικαίωνε το νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές.

Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο. Αξιόλογες είναι οι ερμηνείες του στο Μαρίνο Κοντάρα του Γιώργου Τζαβέλα (1948), στη Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961) στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), στο Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο.




Λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα, με σκηνοθέτη το Θόδωρο Αγγελόπουλο, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, χτυπημένος από καρκίνο των πνευμόνων.

 

 Αξιζει να σημειωθει οτι ο Μανος Κατρακης ηταν πιστος κομμουνιστης και ειχε εξοριστει απο την Χουντα των Συνταγματαρχων.Μεταξυ αλλων περασε απο τον Αη-Στρατη και την Μακρονησο.
Ωστοσο δεν λυγισε και υπομεινε τις εξοριες παλληκαρησια σαν βραχος.

ΒΙΝΤΕΟ:

Ο ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ:

ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ(ΠΕΝΤΕ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ):

ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ-ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑΤΙ??(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ"ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ") :

ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ-Ο ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΜΕΝΕΛΑΟ ΛΟΥΝΤΕΜΗ:

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΝΗΜΗΣ 1940

Αφιέρωμα μνήμης 1940

Αντιγράψτε το,κρατήστε το,κοινοποιήστε το,γιατί όλοι ποντάρουν στην διαγραφή της μνήμης και της Ιστορίας μας,στη λήθη,ιδιαίτερα τώρα που η γενιά εκείνων των πολεμιστών μας εχει αφήσει.


Εμείς, τα 8 εκατομμύρια Έλληνες του 1940, είπαμε ΟΧΙ στα 130 εκατομμύρια Ιταλών και Γερμανών που θέλησαν να μας σκλαβώσουν. Ήταν λόγος ώριμος και γνώριμος, ήταν μια επανάληψη του αρχαίου “μολών λαβέ“, ήταν των Βυζαντινών “την Πόλιν τοις βαρβάροις ουδέποτε εώμεν“, ήταν το

υ Θούριου του Ρήγα το “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή“.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο παλιά δόξα, είναι συνεχής και αδιάκοπη η ζωή της. Άλλαξε την Ιστορί
α της Ευρώπης. Αντιστάθηκε, τότε, η Γαλλία με 50 εκατομμύρια και κράτησε 30 μέρες, η Πολωνία με 30 εκατομμύρια 15 μέρες και η Ελλάδα με 8 εκατομμύρια κράτησε αντίσταση 219 μέρες.
Ο Ιταλικός Φασισμός δεν πέρασε. Έφυγε με την περίφημη λέξη “αέρα” και αέρας έγινε.

Ο Ιταλός στρατιωτικός κριτικός Αμεντέο Τόστι, στο βιβλίο του “Ο Πόλεμος που δεν έπρεπε να γίνει”, γράφει επί λέξει: “Η εκστρατεία αυτή παρατάθηκε για έξι μήνες, απορρόφησε και καταπόνησε περίπου 30 Ιταλικές Μεραρχίες με 700.000 άντρες, 90 χιλιάδες κτήνη, 17 χιλιάδες αυτοκίνητα και μας στοίχισε περίπου 14 χιλιάδες νεκρούς, 20 χιλιάδες αιχμαλώτους και αγνοούμενους, 18 χιλιάδες που αχρηστεύτηκαν από κρυοπαγήματα.

Η ανάλωση και οι απώλειες αυτές υπήρξαν οδυνηρότατες και έμελλε να βαρύνουν κατά τρόπο σοβαρότατο την περαιτέρω εξέλιξη των επιχειρήσεων». Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι νεκροί ήταν 11.123, οι τραυματίες 26.280 και οι αγνοούμενοι 22.413. Αυτός ο απολογισμός μετρά τις απώλειες των Ιταλών, απ’ το Νοέμβρη του 1940, έως τον Απρίλη του 1941.

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Ελλάς: 219
Νορβηγία 61
Γαλλία 30 [Η υπερδύναμη της εποχής]
Πολωνία 15
Βέλγιο 18
Ολλανδία 4
Γιουγκοσλαβία 3
Δανία 0 μέρες.[ Οι Δανοί παραδόθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ ... ... ... ... ... ... .]
Τσεχοσλοβακία 0
Λουξεμβούργο 0



ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ



Οι νεκροί Ελληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676.

Συνολικες απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) :

Ελλάς 10% (750.000)
Σοβ. Ενωση 2,8%
Ολλανδία 2,2%
Γαλλία 2%
Πολωνία 1,8%
Γιουγκοσλαβία 1,7%
Βέλγιο 1,5%



ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ
Πηγή:Ανθολόγιον Πατριδογνωσίας, Μενελάου Παγουλάτου

Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gault 1890-1970

(Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο)

“Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος.”

(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.)

Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992
Υπουργός των εξωτερικων τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974

“Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης … Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν”

(Από μήνυμά του πού απηύθηνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)

Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953
(Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953)

“Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.”

(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)

Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός

“Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων.Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε”.

(Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)

Γεώργης Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974.

(Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού)

“Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς.”

(Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.)

Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945
(Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945)

“Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.”

(Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)

Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945
Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945

“Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ’ όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον … .”

(Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)

Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977
Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957

“Ασχέτως πρός ότι θα πούν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο τό οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στό ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.”

(Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)

Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965
Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

“Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.”

“Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β’ Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.”

(Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)

“Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.”

(Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.)

“Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.”

(Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)

Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold George Alexander 1891-1969
Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

“Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.”

(Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.)

Γεώργιος ΣΤ’ (1898-1952)

Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952

“Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.”

(Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)

Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945
Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945

“Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν’αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.”

“Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.”

(Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)

“Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού … κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας … εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη … “

(Δήλωσή του στό Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδόθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)



ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

10 Απριλίου 1941, μετά τήν Συνθηκολόγησι μέ τήν Γερμανία παραδίδονται τά οχυρά Παλιουριώτες καί Ρούπελ. Οί Γερμανοί εκφράζουν τόν θαυμασμό τους στούς Ελληνες στρατιώτες, δηλώνουν ότι αποτελεί τιμή καί υπερηφάνεια τό ότι είχαν σάν αντίπαλο έναν τέτοιο στρατό καί ζητούν από τόν Ελληνα διοικητή νά επιθεωρήση τόν Γερμανικό στρατό ώς ένδειξι τιμής καί αναγνωρίσεως! Η Γερμανική Σημαία υψώνεται μόνο μετά τήν πλήρη αποχώρηση τού Ελληνικού Στρατού.

Ενας Γερμανός αξιωματικός τής αεροπορίας εδήλωσε στόν διοικητή τής ομάδος μεραρχιών Ανατολικής Μακεδονίας αντιστράτηγον Δέδεν ότι ό Ελληνικός Στρατός ήταν ό πρώτος στρατός στόν οποίον τά στούκας δέν προκάλεσαν πανικό. “Οι στρατιώται σας” είπε, “αντί νά φεύγουν αλλόφρονες, όπως έκαναν είς τήν Γαλλία καί τήν Πολωνία, μας επυροβόλουν από τας θέσεις των.”



ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟΙ ΕΜΕΙΣ, (ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ) ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ, ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ

(ΑΙΣΧΥΛΟΣ)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ:71 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΑΜ

71 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΑΜ. 
ΕΑΜ,ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΣΗΜΕΡΑ,ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ!!

ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΑΜ ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ.

Α'ΜΕΡΟΣ:ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ ΤΟ ΕΑΜ:

Τούτο το ντοκουμέντο το δημοσιεύουμε σήμερα, σαν ένα μικρό φόρο τιμής σε έναν από τους κορυφαίους της νεοελληνικής διανόησης, που ο συνεπής μέχρι την άκρη δημοκρατισμός του τον οδήγησε στο τέλος της ζωής του (1935-1943) στον επαναστατικό μαρξισμό, στο Δημήτρη Γληνό. Το προλεταριάτο και το κόμμα του, το παλιό μεγάλο ΚΚΕ, σε μια χώρα στην οποία η αστική τάξη δεν είχε ποτέ πραγματικό και βαθύ εθνικό και δημοκρατικό χαραχτήρα, ήταν φυσικό να κερδίσουν, στην εποχή της επαναστατικής ωριμότητάς τους (1930-1955), συγκεκριμένα το 1935 τον κορυφαίο αυτό μαχητή και δάσκαλο, τον αφοσιωμένο για χρόνια στο να βγάλει το λαό μας από τα πνευματικά σκοτάδια της αμορφωσιάς, της θρησκοληψίας, του σιχαμερού αρχαϊκο-καθαρευουσιανισμού, του γλωσσικού διχασμού.

Για να μην πολυλογάμε, η συγκεκριμένη δημοσίεψη γίνεται για πρώτη φορά σε αυτή τη μορφή και όχι σε μορφή πληκτρολογημένου κειμένου καθαρά για λόγους αδυναμίας να γίνει πληκτρολόγηση του συνόλου του κειμένου σε ένα εύθετο χρονικό διάστημα, με ταυτόχρονη λειτουργία του ιστολογίου με σχετικά ταχτική ανανέωση. Θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις παρόμοιας μορφής, κύρια στα ελληνικά αλλά και, όπου δεν υπάρχει το αντίστοιχο υλικό, και στην αγγλική γλώσσα, που είναι πλέον, ειδικά σε ό,τι αφορά τη νέα γενιά, τόσο διαδεδομένη, που επιτρέπει, σε περίπτωση που ένα ντοκουμέντο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και είναι πολυσέλιδο (αδυνατούμε δηλαδή σαν ιστολόγιο να το μεταφράσουμε λόγω όγκου), να το αναρτούμε ως έχει. Στο κάτω κάτω, αυτό που δεν μπορεί να κάνει το Κόκκινο Μετερίζι, μπορεί να έχει το χρόνο και τη διάθεση να το κάνει κάποιος συναγωνιστής ή συναγωνίστρια, πράγμα που μάλιστα θα ήταν και πολύ ευχάριστο, ειδικά όταν μιλάμε για ντοκουμέντα σχετικά σπάνια ή/και σκόπιμα παραγκωνισμένα από το ρεβιζιονισμό και το σοσιαλφασισμό.

Το βιβλιαράκι «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», που εκδόθηκε το Σεπτέμβρη του 1942, είναι η καλύτερη, η πιο εμπεριστατωμένη και συμπυκνωμένη, καθαρή εξήγηση  του τι σημαίνει η συγκρότηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, ποιες είναι οι κινητήριες δυνάμεις του, οι βασικές γραμμές του προγράμματός του, οι άξονες της δράσης του. Με μια έννοια σφραγίζει σαν πλατφόρμα το ξεκίνημα της διαμόρφωσης μιας ολόκληρης γενιάς, της πιο φωτεινής από τη συγκρότηση νεοελληνικού κράτους, της γενιάς της Εθνικής Αντίστασης, του αντιιμπεριαλιστικού και λαϊκοδημοκρατικού αγώνα, ενός αγώνα που σφράγισε τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας και στον οποίο όλοι όσοι αναφερόμαστε σήμερα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην πάλη για έναν άλλο κόσμο ειρήνης, δικαιοσύνης και λευτεριάς, οφείλουμε ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαμόρφωσής μας.

Δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη αφορά το σημείο όπου ο Γληνός κριτικάρει τους παλαιοδημοκρατικούς ηγέτες, τους πολιτευτές δηλαδή του  ευρύτερου βενιζελικού χώρου, για το γεγονός πως πολλοί από αυτούς απαιτούσαν να τεθεί ως στοιχείο της πλατφόρμας του ΕΑΜ το διώξιμο του βασιλιά Γλύξμπουργκ μετά την Απελευθέρωση, κάτι που ο Γληνός -και σωστά- σημειώνει πως θα στένευε τη βάση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, αποκλείοντας όσους φιλοβασιλικούς θέλανε να παλέψουνε κατά του φασίστα καταχτητή. Φαινομενικά, η θέση του ΕΑΜ, άρα και του ΚΚΕ, βρίσκεται «δεξιότερα» εκείνης των κεντρώων βενιζελικών που έβαζαν το ζήτημα της μη επιστροφής του βασιλιά σαν προϋπόθεση για την προσχώρησή τους στο ΕΑΜ. Επί της ουσίας όμως, ήταν ακριβώς η κοντόθωρη και αντιλαϊκή πολιτική κληρονομιά αυτών των παλιών αστών πολιτικών του μεσοπολέμου (ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Παπαντρέας ο Α’, παππούς του σημερινού παπατζή) που τους έκανε να βάζουν πάνω από τον αντιφασιστικό πόλεμο τις μεταξύ τους διαμάχες (βενιζελικοί – βασιλικοί), σε αντίθεση με το ΕΑΜ, που σκοπό του είχε το άναμμα της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης μέχρι του σημείου της ένοπλης αντιπαράθεσης με τον κατακτητή, πράγμα που είχε ως προϋπόθεση την πλατιά ενότητα του λαού, με διαχωριστική γραμμή αποκλειστικά μεταξύ πατριωτών και δοσίλογων προδοτών. Αυτό ας λειτουργήσει και σαν απόδειξη της θέσης πως ο,τιδήποτε είναι «αριστερότερο» στη μορφή δεν είναι απαραίτητα και πιο επαναστατικό ή δημοκρατικό στην ουσία.

Η γραμμή του τροτσκισμού στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν τύποις «αριστερότερη» από αυτήν του τριτοδιεθνιστικού κομμουνισμού. Το ίδιο και η γραμμή του Άρη Βελουχιώτη σε σχέση με εκείνη της ΚΕ του ΚΚΕ και της ΚΕ του ΕΑΜ, όταν αυτός μεταξύ Απρίλη και Ιούνη 1945, προέβαινε σε ανοιχτό φραξιονισμό και συγκροτούσε «δικό του» ΕΑΜ, υπό τον τίτλο Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΑ) σε αντιπαράθεση με την καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Και οι δύο αυτές γραμμές, αν επικρατούσαν σαν καθοδήγηση είτε του διεθνούς είτε του ελλαδίτικού κινήματος σε αντιπαράθεση με τις τύποις «δεξιότερες» - μετωπικές του διεθνούς και του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, θα τα είχαν χαντακώσει και τα δύο, αλλά και τον αντιφασιστικό πόλεμο των λαών. Το λάθος -θελημένο ή αθέλητο- πηγάζει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις από την απώλεια της καθαρής ματιάς για το ποια είναι η ΚΥΡΙΑ ΑΝΤΙΘΕΣΗ κάθε ιστορικής στιγμής, σε κάθε δοσμένο τόπο αλλά και παγκόσμια.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά το ύφος, τη γλώσσα, το πνεύμα του κειμένου. Απλότητα, σαφήνεια, αδρή και παραστατική τοποθέτηση των ζητημάτων, αυστηρότητα και λιτότητα, λαϊκότητα χωρίς λαϊκισμό.Νιώθεις το συγγραφέα να πάλλεται μαζί με το λαό, να θεωρεί τον εαυτό του και τη μοίρα του απόλυτα συγχωνευμένη με την τύχη του μαχόμενου έθνους, να μην αφήνει χώρο για λιβανωτά, αλλά να εξηγεί παστρικά σε κάθε πατριώτη πως είναι ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ να μπει στην πάλη για να αλλάξει τη ζωή του εκ βάθρων, στην αρχή διώχνοντας τον κατακτητή κι αργότερα μην αφήνοντας να του ξανακάτσει στο σβέρκο κανένας παλιάνθρωπος βιάζοντας τη θέλησή του. Ο καθοδηγητικός τόνος προς το λαό είναι παραινετικός, ένα κάλεσμα να παλέψει ο ίδιος γιατί τίποτα δε θα του χαριστεί, πόσο μάλλον η λευτεριά, κι όχι πατερναλιστικός και υποτιμητικός, όπως εκείνος -για να ‘ρθουμε και στο σήμερα-  της σοσιαλφασιστικής και ρεβιζιονιστικής ψευτοαριστεράς.

Τέλος, να πούμε πως στο κείμενο, κατά τη γνώμη μας εξαιτίας του πνεύματος αμυντικής πατριωτικής έξαρσης που επικρατούσε όταν γράφτηκε, υπάρχουν κάποιες παραχωρήσεις στη μυθολογία του ελληνικού εθνικισμού (π.χ. η Ελλάδα θεωρείται «χώρα» και όσον αφορά την αρχαιότητα – αναφορά περί εισβολής από Πέρσες κλπ., σα να υπάρχει ιστορική ενότητα αρχαίου και νέου ελληνισμού, οι μονοσήμαντα θετικές αναφορές στο ’21 (και στη Φιλική Εταιρεία), για το οποίο ωστόσο μόλις τότε άρχιζε να αναπτύσσεται εμβρυακά η πρώτη ερευνητική προβληματική για τη σχέση του με την τσαρική Ρωσία και την απορριπτική απέναντί του στάση των Μαρξ - Ενγκελς, την οποία ανέδειξε πολύ αργότερα, αρχές της δεκαετίας του '90, η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ - ΟΑΚΚΕ), παραχωρήσεις ωστόσο ολότελα δευτερεύουσες σε σχέση με τη συντριπτικά κύρια θετική πλευρά του σημαντικού αυτού ντοκουμέντου του εθνικοαπελευθερωτικού, λαϊκού και δημοκρατικού κινήματος της χώρας μας.

Το βιβλίο προλογίζει, το Νοέμβρη του 1944, ο Γιάννης Ζέβγος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, της ΚΕ του ΕΑΜ και Υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, ενώ παρατίθεται και ο λόγος του ίδιου στο πολιτικό μνημόσυνο για το Δ. Γληνό που διοργάνωσε το Εθνικό Συμβούλιο (η εθνοσυνέλευση της Ελεύθερης Ελλάδας στα βουνά) στις 21 του Μάη του 1944.

<a title="View Δημήτρης Γληνός - Τι Είναι Και Τι Θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) Σεπτέμβρης 1942 on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/50126977" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">Δημήτρης Γληνός - Τι Είναι Και Τι Θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) Σεπτέμβρης 1942</a><iframe class="scribd_iframe_embed" src="http://www.scribd.com/embeds/50126977/content?start_page=1&view_mode=scroll" data-auto-height="true" data-aspect-ratio="" scrolling="no" id="doc_48073" width="100%" height="600" frameborder="0"></iframe>

Β'ΜΕΡΟΣ-ΒΙΝΤΕΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΑΜ:

ΥΜΝΟΣ ΕΑΜ:

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/fnAFaIM-s8M?fs=1" width="459"></iframe>

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ:

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/f5BxnxuO_Tk?fs=1" width="459"></iframe>

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΑΜ:

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/zN012H38xNg?fs=1" width="459"></iframe>

ΕΑΜ:ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ-ΟΔΟΣ ΜΕΡΛΙΝ(ΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ):

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/DZskUYqgxF4?fs=1" width="459"></iframe>

ΤΟ ΧΑΪΔΑΡΙ-ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ/ΠΑΝΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ:

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/S8lDi1LIaxo?fs=1" width="459"></iframe>

ΕΑΜ-Η ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ:

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/Hb0fvkqojpg?fs=1" width="459"></iframe>

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ:ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΑΧΕΙΑΣ 53-ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΑΜΠΟΤΕΡ:

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/dSWdmgI4wuM?fs=1" width="459"></iframe>

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΖΩΝ ΚΟΦΙ(ΜΑΙΚΛ ΚΛΑΡΚ ΝΤΟΥΝΚΑΝ)ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ

Θυμιζουμε οτι αργα την νυχτα(ωρα ελλαδος),ο Τζων Κοφι-κατα κοσμον Μαικλ Κλαρκ Ντουνκαν- εφυγε απο την ζωη....Ειχαμε δωσει μια υποσχεση:Να κανουμε ενα αφιερωμα στον σπουδαιο ηθοποιο.Και τωρα υλοποιουμε αυτη την υποσχεση: Α΄ΜΕΡΟΣ:ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Ο Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν (αγγλ. Michael Clarke Duncan (10 Δεκεμβρίου 1957 - 3 Σεπτεμβρίου 2012) ήταν Αμερικάνος ηθοποιός του κινηματογράφου και σωματοφύλακας, γνωστός κυρίως για το ρόλο του Τζον Κόφι στην ταινία Το Πράσινο Μίλι (The Green Mile, 1999), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.[1] Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1957 στο Σικάγο. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα, μόνο με την μητέρα και μια αδελφή του. Επειδή ήταν μεγαλόσωμος και γυμνασμένος άρχισε να εργάζεται ως σωματοφύλακας σε διάφορα κέντρα στο Σικάγο και Λος Άντζελες. Παράλληλα εμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου 2012 από καρδιακή προσβολή.[2] ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ Έτος Ταινία Ρόλος Σημειώσεις 1995 Friday Craps Player (χωρίς αναφορά) 1997 Back in Business Huge Guard 1998 Caught Up BB The Players Club Σωματοφύλακας Bulworth Bouncer Αρμαγεδδών Bear A Night at the Roxbury Bouncer 1999 Breakfast of Champions Eli Sister, Sister Big Earl τηλεοπτική σειρά Underground Comedy Movie Gay Virgin The Black And The White Earl Clayton Το Πράσινο Μίλι John Coffey προτάθηκε για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Deuce Bigalow: Male Gigolo Flusia χωρίς αναφορά 2000 The Whole Nine Yards Franklin 'Frankie Figs' Figueroa 2001 See Spot Run Murdoch Cats & Dogs Sam They Call Me Sirr Coach Griffin Ο πλανήτης των πιθήκων Attar 2002 The Scorpion King Balthazar 2003 Daredevil Wilson Fisk/The Kingpin Brother Bear Tug Spider-Man: The New Animated Series Wilson Fisk/The Kingpin 2004 D.E.B.S. Mr. Phipps George and the Dragon Tarik The Land Before Time XI: Invasion of the Tinysauruses Big Daddy the Mussaurus Pursued Franklin 2005 The Golden Blaze Thomas Tatum/Quake Racing Stripes Clydesdale Sin City Manute The Producers Accountant (Scene later cut.) Dinotopia: Quest for the Ruby Sunstone Stinktooth the Tyrannosaurus The Island Starkweather 2006 Air Buddies The Wolf Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby Lucius Washington Brother Bear 2 Tug School for Scoundrels Lesher 2007 The Last Mimzy Nathaniel Broadman American Crude Spinks One Way The General God of War II Atlas Video game, voice Slipstream Mort / Phil 2008 Welcome Home Roscoe Jenkins Otis Kung Fu Panda Commander Vachir φωνή Delgo Elder Marley 2009 The Slammin' Salmon Cleon 'Slammin' Salmon Street Fighter: The Legend of Chun-Li Balrog 2010 The Story The Dealer 2011 Your Highness The Giant Troll Β΄ΜΕΡΟΣ:ΒΙΝΤΕΟ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ(TRAILER): ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ-Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΚΟΦΥ(ΜΑΙΚΛ ΚΛΑΡΚ ΝΤΟΥΝΚΑΝ): ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ-ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΑΙΝΙΑ: Καλο ταξιδι Τζων Κοφυ...Αναπαυσου εν ειρηνη....

17/8/1944-17/8/2012 : 68 XΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://e-oikodomos.blogspot.com Αφιέρωμα στο μπλόκο της μαρτυρομάνας Κοκκινιάς, με αφορμή την 68η επέτειο μνήμης και τιμής, μέσα από την αφήγηση του αγωνιστή Στρ. Ευστρατιάδη που το έζησε. Α΄μέρος. «Λίγες ώρες προτού ξημερώσει η 17η Αυγούστου 1944, πολλά γερμανικά αυτοκίνητα κατάφορτα Γερμανούς στρατιώτες και πλούσιο πολεμικό υλικό, περικυκλώσανε τη Νίκαια στα σημεία εξόδου της για Πειραιά, Κερατσίνι, Άνω Κορυδαλλό, Γ’ Νεκροταφείο. Μαζί με τους Γερμανούς είχαν έρθει κι εκατοντάδες τσολιαδοντυμένοι ταγματασφαλίτες και χωροφύλακες –συνεργάτες του στυγνού καταχτητή- για να λάβουν μέρος στην εγκληματική επιχείρηση. Το γενικό πρόσταγμα σε αυτό το ανθρωποκτόνο και αδελφοκτόνο έργο είχαν δυο πρώην Έλληνες αξιωματικοί. Ο συνταγματάρχης Ι. Μπλυτζανόπουλος και ο ταγματάρχης Γ. Σγούρος. Βρέθηκα στο χώρο του μπλόκου από νωρίς. Το σπίτι μου ήταν πολύ κοντά στην πλατεία Οσίας Ξένης, όταν τα χαράματα άκουσα τα χωνιά των συνεργατών του κατακτητή να ουρλιάζουν έξω, σκορπίζοντας την τρομερή απειλή. «Όλοι οι άντρες από 14 μέχρι 60 χρονώ, να συγκεντρωθούν στην πλατεία της Οσίας Ξένης με τις αστυνομικές τους ταυτότητες στα χέρια μέσα σε πέντε λεπτά. Μετά τη λήξη της προθεσμίας, όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα εκτελούνται επί τόπου». Ήταν επόμενο, η είδηση να με αναστατώσει. Αποχαιρέτισα τότε βιαστικά τους δικούς μου και βγήκα στο δρόμο, με κατεύθυνση την πλατεία. Όταν έφτασα κοντά στο φαρμακείο που βρίσκεται στη γωνία Κύπρου-Θείρων, με σταμάτησε ένας ταγματασφαλίτης κι αφού διαπίστωσε από την αστυνομική μου ταυτότητα την ηλικία μου, με οδήγησε στη θέση που έπρεπε να καθίσω. Τότε πρόσεξα ότι εκεί ήταν συγκεντρωμένοι αρκετοί άντρες που είχαν έρθει πριν από μένα και κάθονταν ανακούρκουδα ή γονατιστοί ο ένας δίπλα στον άλλο κατά πεντάδες, με διαφορά ηλικίας πέντε χρόνια η μια πεντάδα από την άλλη και με μέτωπο τα Κιλικιανά. Αν θυμάμαι καλά, στην πρώτη σειρά με τις πεντάδες που άρχιζε από τη γωνία Κύπρου-Θείρων, συγκεντρώνονταν τα νέα παιδιά από 15 ως 20 χρονώ, ακολουθούσανε σε παράλληλη γραμμή οι πεντάδες με τους άντρες από 21 ως 25 χρονώ, και οι παράλληλες γραμμές με τις πεντάδες φτάνανε μέχρι τους ηλικιωμένους, τους εξηντάρηδες και πάνω. Για να κυκλοφορούν ελεύθερα τα εκτελεστικά όργανα του μπλόκου (οι Γερμανοί, οι συνεργάτες τους και οι προδότες), υπήρχαν διάκενα ανάμεσα στις σειρές με τις πεντάδες. Κι ακόμα, για να κυκλοφορούν οι μάρτυρες της εθνικής αντίστασης που είχανε συλληφθεί από τα όργανα του κατακτητή. Είχα καθίσει ανακούρκουδα πάνω στο ζεστό αυγουστιάτικο χώμα της πλατείας, όπως κάθονταν άλλωστε και όσοι άντρες είχανε οδηγηθεί ως τότε εκεί και παρακολουθούσα γύρω την όλη κίνηση με σφιγμένα χείλη, ενώ οι πεντάδες όλο και πύκνωναν με την προσέλευση και άλλων ανδρών, που σκεφτικοί και σιωπηλοί προχωρούσανε να καταλάβουν τη θέση τους. Κάθε τόσο ακούγονταν γύρω πυροβολισμοί, κρότοι από αυτόματα όπλα, φωνές άγριες, σκληρές βρισιές. Σε τέσσερα επίκαιρα σημεία της πλατείας, οι Γερμανοί είχανε στήσει πολυβόλα με στόχο τον ανυπεράσπιστο κόσμο της πλατείας, έτοιμοι να «χτυπήσουν» με την παραμικρή αιτία. Και είναι αλήθεια ότι κάποια ώρα «χτύπησαν» άγρια, σ’ ένα σημείο της πλατείας. Στο μεταξύ, ο ήλιος έπεφτε από ψηλά όλο και πιο καυτερός, πύρωνε τα μούτρα και τ’ αυτιά, μάζευε τον ιδρώτα στα κορμιά. Και παρόλο που κουράζονταν τα πόδια, επειδή παραμέναμε στη θέση μας γονατιστοί ή ανακούρκουδα, δεν είχαμε την ευχέρεια να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα για να σηκωθούμε όρθιοι, γιατί τα πυρά του εχθρού ήταν έτοιμα να μας χτυπήσουν. Καμιά φορά που μερικοί «άτακτοι» από τις πεντάδες σηκώνανε λίγο το κορμί για να ξεμουδιάσουν, οι πιο τολμηροί μόλις τους προσέχανε, φωνάζανε ανήσυχα: - Καθίστε κάτω!... Καθίστε ήσυχα να δούμε τι θα γίνουμε… Δε βλέπετε τον κίνδυνο που μας παραμονεύει απ’ ολούθε;… Από τις οκτώ κι έπειτα η δραστηριότητα των Γερμανών, μαζί με τους εθνοπροδότες συνεργάτες τους για την εφαρμογή του εγκληματικού έργου τους, εκδηλώθηκε έντονη. Ανάμεσα στα διάκενα αρχίσανε να εμφανίζονται σκληροί και προκλητικοί, πότε σε μικρές ομάδες, πότε μεμονωμένοι, τα όργανα του κατακτητή μαζί με τους συνεργάτες τους και κάποιους προδότες που περνοδιαβαίνανε ρίχνοντας πάνω μας το γεμάτο μοχθηρία βλέμμα τους. Κάθε τόσο, μερικοί σταματούσανε απότομα κοντά στις πεντάδες και με κλοτσιές ή σκαμπιλιές σηκώνανε έναν, δυο, τρεις, όσους άντρες θέλανε, είτε γιατί τους είχανε αναγνωρίσει από τη δράση τους σε αντιστασιακή οργάνωση, είτε για να εκδικηθούν παλιά προσωπική τους υπόθεση, κι ακόμα, είτε για τη φάτσα τους… δεν τους άρεσε ή τους προκαλούσε. Οπότε, τους οδηγούσανε προσωρινά σ΄ ένα χώρο της πλατείας, έξω από το γωνιακό καφενείο που βρίσκεται δίπλα στο φούρνο του μακαρίτη Χ. Θεοδωρίδη (από την οδό Θείρων) με προέκταση το επιπλάδικο του Βίδου. Για κείνους που έζησαν το δράμα του μπλόκου, ο εν λόγω χώρος είχε χαρακτηριστεί χώρος μελλοθανάτων, γιατί μετά τη συγκέντρωση εκεί αρκετού αριθμού πατριωτών, είτε προέρχονταν αυτοί από κείνους που είχανε συλληφθεί με υπόδειξη των προδοτών μέσα στην πλατεία της Οσίας Ξένης, είτε είχανε συλληφθεί σε διάφορα σημεία της Νίκαιας με την κατηγορία ότι αποτελούν επικίνδυνα στοιχεία, κάθε τόσο, σε μικρές ομάδες, ακολουθούσανε ένα Γερμανό που τους οδηγούσε στη μάντρα της οδού Κιλικίας για εκτέλεση. Υπάρχει μαρτυρία Νικαιώτη ότι στον τρομερό εκείνο χώρο που είχε λίγη σκιά, κάποια στιγμή ήρθε βιαστικά ένας νέος άντρας ίσαμε είκοσι πέντε χρονώ και μη γνωρίζοντας σίγουρα, προχώρησε και κάθισε γονατιστός κοντά στους μελλοθάνατους, παρά τ’ ανήσυχα βλέμματα και τα σχετικά νοήματα πολλών αντρών από τις κοντινές πεντάδες ν’ απομακρυνθεί από την επικίνδυνη εκείνη θέση. Τελικά, δεν τους αντιλήφθηκε, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί μαζί με τους επιλεγέντες για εκτέλεση στη μάντρα… Κάποια στιγμή έγινε ένας δυνατός θόρυβος κι ανάμεσα από ένα τσούρμο Γερμανούς, ταγματασφαλίτες και προδότες, πρόβαλε από τα κοντινά διάκενα τρικλίζοντας ένα λεβεντόκορμο παλικάρι, με το πουκάμισο που φορούσε σχισμένο και ματωμένο, με αίματα στο κούτελο και στα μπράτσα, με τα μαλλιά του άτακτα και σκονισμένα – σημάδια χαρακτηριστικά της απάνθρωπης δοκιμασίας που είχε υποστεί – αλλά και μ’ ένα βλέμμα σκληρό και γεμάτο περιφρόνηση για τα ανθρώπινα κατακάθια που τον συνοδεύανε. Ήταν, όπως ψιθυρίστηκε, ο Κώστας Περιβόλας, ένα από τα αγνά παλικάρια της Νίκαιας που είχε ενταχθεί στις γραμμές της εθνικής αντίστασης για το ξεσκλάβωμα της πατρίδας. Ώσπου σε λίγο, όταν όλος ο συρφετός των κτηνανθρώπων έφτασε κοντά μας, ακολουθώντας τα μετά κόπου σερνάμενα βήματα του Περιβόλα, ένας ταγματασφαλίτης, που κρατούσε στα χέρια του ένα κλαρί δέντρου με ρόζους και κάθε τόσο τον χτυπούσε παθιασμένα στα πλευρά, έσκυψε πάνω του και του είπε άγρια: - Μαρτύρα, μωρέ!... Τήρα έναν έναν όλους εδώ κατάματα και πες μας, δείξε μας, ποιος ή ποιοι ήταν στην οργάνωση μαζί σου;… Και σε μας οργισμένα: - Σηκώστε ρε τα κεφάλια σας και τηράτε τον βαθιά στα μάτια… Φυσικά εμείς, υποταγμένοι στην προσταγή του στυγνού ταγματασφαλίτη, είχαμε στρέψει λοξά το βλέμμα, στο σημείο απ’ όπου περνούσε ο Κώστας και τον κοιτάζαμε, όχι βέβαια με φόβο μην υποδείξει κανένα για συνεργάτη του στον πατριωτικό αγώνα, αλλά με βαθύ πόνο ψυχής για την τραγική κατάσταση που τον είχανε φέρει οι ελεεινοί οργανωτές του μπλόκου. Με το κεφάλι γερμένο δεξιά και πασχίζοντας ν’ αντέξει στους πόνους του, ο Κώστας Περιβόλας συνέχιζε το δρόμο του μέσα από τα διάκενα τρικλίζοντας. - Λέγε ρε καθίκι, λέγε ρε βρωμόσκυλο, με αυτές τις φριχτές και άλλες ακατανόμαστες λέξεις συνέχιζε να πιέζει τον ήρωα ο ίδιος ταγματασφαλίτης. Λέγε ποιους γνωρίζεις… Και κάθε τόσο του ‘δινε απανωτές χαστουκιές… - Σας είπα… Δεν πρόκειται ν’ απαντήσω σ’ αυτό που ρωτάτε… Μην επιμένετε… Ήταν τα μόνα λόγια που βγαίνανε σβησμένα από τα χείλη του ανάμεσα από τη βαριά του ανάσα. Τον παραλάβανε μετά εκεί δυο άλλοι ταγματασφαλίτες κι ένας Γερμανός – το ίδιο αιμοβόροι – και πέσανε πάνω του με μπουνιές και χαστούκια. Αλλά ο Περιβόλας δεν ήταν από τα παλικάρια που λυγίζουν εύκολα. Αντιστεκότανε, πάλευε σκληρά με τους βασανιστές του. Απογοητευτήκανε τότε τα θεριά και τον παραδώσανε στον αρχηγό του μπλόκου τον Ι. Μπλυτζανόπουλο. - Μίλα, μωρέ… Μίλα, γιατί θα σε σκοτώσω, φώναζε οργισμένα ο στιγματισμένος αξιωματικός. Και μαστίγωνε απανωτά το παλικάρι. Όμως ο Περιβόλας πάλι δεν αποκρινότανε. Μονάχα έσκουζε σε κάθε μαστίγωμα και μετά βογγούσε χαμηλόφωνα. Τότε ο Μπλυτζανόπουλος τον έσπρωξε απότομα, τον έριξε στο έδαφος και άρχισε να τον κλωτσά. Το παλικάρι σπάραζε από τους φριχτούς πόνους του. ώσπου, τη σκληρή εκείνη στιγμή, νιώθοντας ίσως τη μικρή ζωή του να φτάνει στο τέρμα της, άξαφνα, άρπαξε το ένα χέρι του βασανιστή και άρχισε να το δαγκώνει με αγανάχτηση, με οργή, με πείσμα, στην προσπάθεια να τον πονέσει, να τον πληγώσει, να του αφήσει σημάδια, σαν να ήθελε έτσι να τον τιμωρήσει με τις ελάχιστες δυνάμεις που του είχανε απομείνει για την κτηνώδη συμπεριφορά του. - Ωχ!... έβγαλε τότε ο Ι. Μπλυτζανόπουλος κραυγή πόνου, προσπαθώντας να τραβήξει το χέρι του από τα δόντια του Περιβόλα. Ακούσανε τον αρχηγό τους οι ταγματασφαλίτες και οι χωροφύλακες και τρέξανε σε βοήθεια. Σαν τα κοράκια χιμήξανε πάνω στο παλικάρι, έτοιμοι να τον λιντσάρουν. Και δώστου τον χτυπούσανε, τον δέρνανε άδεια. Τότε ο Ι. Μπλυτζανόπουλος τράβηξε από την τσέπη του με το άλλο χέρι το πιστόλι του και το άδειασε στα μυαλά του Κώστα Περιβόλα». Όσο προχωρούσανε οι ώρες, η τρομοκρατία στην πλατεία της Οσίας Ξένης όλο και περισσότερο δυνάμωνε. Φωνές σκληρές, πυροβολισμοί, ριπές από πολυβόλα και κλάματα πολλών γυναικών από τα ακραία σημεία της πλατείας, μαζί με παρακάλια στα όργανα του μπλόκου, να τις αφήσουν για λίγα λεπτά να πλησιάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, για να μιλήσουν μαζί τους στα γρήγορα. Στο μεταξύ, όλη η πλατεία και οι γύρω στην πλατεία πάροδοι και λοιποί χώροι, είχανε γεμίσει από εκατοντάδες άντρες και οι Γερμανοί με τους προδότες και τους ταγματασφαλίτες, περνοδιαβαίνανε ανάμεσα από τα διάκενα, ρίχνοντας πάνω μας τη φαρμακερή ματιά τους, σαν να αναζητούσανε κάποιον, έτοιμοι να τον κατασπαράξουν, να τον συντρίψουν. Προπαντός, όταν περνούσανε από κοντά μας τρεις από τους προδότες, μας κυρίευε τρομερή αναταραχή και αγωνία. Τον ένα τον λέγανε Πατράνη και είχε δεμένο το κεφάλι του με ένα λερωμένο πανί, τον άλλο Βακαλόπουλο, με κουρεμένα τα μαλλιά, με ακάλυπτο το στήθος και με ένα ζευγάρι παπούτσια κάτω από την μασχάλη του. Γι’ αυτό ίσως περπατούσε ξυπόλητος. Όσο για τον τρίο, αυτός ήταν ψηλός, με μάσκα στο πρόσωπο. Καθώς τα ελεεινά αυτά πλάσματα προχωρούσανε, πάντα κάτω από το άγρυπνο μάτι των Γερμανών και των συνεργατών τους, κάθε τόσο, είτε απλώνοντας απότομα το χέρι τους σε έναν από τους άντρες που κάθονταν στις πεντάδες, είτε υψώνοντας άγρια τη φωνή τους, ζητούσανε να σηκωθεί αμέσως από τη θέση του, για να προχωρήσει στο χώρο των μελλοθανάτων, παρά τις παρακλήσεις και διαμαρτυρίες του άτυχου. Προπαντός ο Πατράνης και ο Βακαλόπουλος, που συχνά βαδίζανε μαζί, θαρρείς και συναγωνίζονταν ποιος από τους δυο θα υπερισχύσει στην προδοσία και την ατιμία. Και εκτελώντας την… αποστολή τους, φαίνεται διασκεδάζανε πολύ. Γελούσανε δυνατά, αστειεύονταν μεταξύ τους. Άξαφνα, το ντουέτο Πατράνης-Βακαλόπουλος σταμάτησε σε μικρή απόσταση από τη θέση μου και ο Πατράνης ρίχνοντας τη φριχτή ματιά του πάνω σε ένα νέο παλικάρι με αδύνατο κορμί και αδύνατα μπράτσα που καθότανε στην αριστερή μπροστινή μου πεντάδα, φώναξε: - Σήκω πάνω… Το νέο παλικάρι, αλλά κι ένα άλλο που καθότανε δίπλα του κι έδειχνε μεγαλύτερο, κουνηθήκανε από τη θέση τους αναστατωμένοι, έτοιμοι να αντιδράσουν. Επενέβη όμως εκείνη τη στιγμή ο Βακαλόπουλος, ο δεύτερος προδότης. - Άστονε, μωρέ Γιώργο, αυτόν, του είπε μ’ ένα σατανικό χαμόγελο. Αυτός δείχνει ψοφίμι… Σήκωσε κανέναν άλλο... - Μην ανακατεύεσαι, ρε, στη δουλειά μου, άκουσες; Αντέδρασε με θυμό ο Πατράνης. - Αυτόν θέλω να σηκώσω. - Μα εγώ… εγώ… ψέλλισε με τρεμάμενα χείλη το παλικάρι, και είχε χλωμιάσει σαν λείψανο. Μα εγώ δεν έχω κάνει τίποτα… Δεν έχω ανακατευτεί με τίποτα. - Σου είπα να σηκωθείς για να μη σου αρχίσω τις σφαλιάρες… Άκουσες; έκανε σκληρά ο προδότης. - Σίγουρα κάνεις λάθος, Γιώργο, τόλμησε να τον υπερασπιστεί ο άλλος που όπως αποδείχτηκε ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός. Ο Γιάννης δεν είχε πάρε δώσε με τίποτα. Οπότε, ο βρώμικος Πατράνης άναψε περισσότερο. - Βούλωσ’ το ρε εσύ εκεί, φώναξε με τον ίδιο σκληρό τόνο. Βούλωσ’ το, για να μην πω να σηκωθείς κι εσύ… - Μα σε τι έφταιξα; έκανε ξεψυχισμένα το αδύνατο παλικάρι, σε μια τελευταία προσπάθεια ν’ αμυνθεί. Κι άρχισε να τρέμει. Τότε ο προδότης Πατράνης όρμησε πάνω του, το άρπαξε από τα μαλλιά και με χαστουκιές το έσυρε έξω. Το παλικάρι είχε πέσει στα πόδια του προδότη κλαίγοντας, ενώ ο αδελφός του από τη θέση του εκλιπαρούσε το ανθρωπόμορφο τέρας, επικαλούμενος γνωριμία πολλών χρόνων σαν γείτονες. Μπρος στην επίμονη επίκληση του αδελφού, ο Πατράνης έγινε θεριό. - Σου απαντώ για τελευταία φορά, βρυχήθηκε. Βούλωσ’ το… Γιατί αν ξαναμιλήσεις, θα σηκώσω και σένα, οπότε δε σε σώζει τίποτα… Μετά την τρομερή αυτή απειλή, όλοι εμείς που καθόμαστε κοντά του, παγώσαμε. Και δώσ’ του να τον παροτρύνουμε ψιθυριστά να μην ξαναμιλήσει, να τον θερμοπαρακαλούμε… Όσο για το αδύνατο παλικάρι, το μικρότερο αδελφό, αυτό από κείνη τη στιγμή ήταν καταδικασμένο. Το άρπαξε ένας Γερμανός κι ένας τσολιαντυμένος και τραβήξανε μαζί στο χώρο τω μελλοθανάτων για τα περαιτέρω… Ανάμεσα στα προδομένα ηρωικά παλικάρια της εθνικής αντίστασης που σύρθηκαν στην τρομερή μάντρα της οδού Κιλικίας για εκτέλεση, προβάλλει στη μνήμη μου –παρόλο που κύλησαν από τότε 46 ολόκληρα χρόνια- σαν η πιο τραγική ηρωική μορφή, ο Απόστολος Χατζηβασιλείου. Χωρίς υπερβολή η εμφάνιση του Χατζηβασιλείου εκείνο το πρωί στην πλατεία της Οσίας Ξένης ήταν κάτι σαν αναπαράσταση των παθών του Χριστού. Κι αν ο Χατζηβασιλείου δε φορούσε το ακάνθινο στεφάνι, κι αν δεν έσερνε το σταυρό του μαρτυρίου του προχωρώντας από τα διάκενα στο Γολγοθά του –στη μάντρα-, ωστόσο, το σακατεμένο από τα άγρια χτυπήματα κορμί του, το τρυπημένο ένα του μάτι με χυμένο το ασπράδι του στο μάγουλό του, το πληγιασμένο θαρρείς από πολλές χαρακιές ξυραφιού πρόσωπό του, κι ακόμα, η σκληρή διαπόμπευσή του με τα ηχηρά χάχανα, τους χλευασμούς και τις αισχρές χειρονομίες πάνω του, που μονάχα με τα μαρτύρια του θεανθρώπου μπορούν να συγκριθούν. Προχωρούσε από τα διάκενα, με βήματα αργά και άτονα, τρικλίζοντας. Ένα μαντίλι κατακόκκινο από αίματα κρατούσε στο χέρι του, που του χρησίμευε για να σκουπίζει κάθε τόσο τα πληγιασμένα του μάγουλα που ξερνούσανε αίμα. Τον συνόδευε ένας Γερμανός και δυο τσολιαδοντυμένοι συνεργάτες του και κάθε τόσο τον χτυπούσαν στα διάφορα σημεία του κορμιού του, ο Γερμανός με τον υποκόπανο του όπλου του και οι ταγματασφαλίτες, ο ένας με μια ξύλινη βέργα κι ο άλλος με κλοτσιές και με μπουνιές. - Έλα, κυρ λοχαγέ… Μη μας παιδεύεις άλλο… Πάρε την απόφαση και δείξε μας, ποιοι από τους άντρες σου –συγγνώμη! Από τους στρατιώτες σου ήθελα να πω-, κάθονται τώρα γύρω μας και σε βλέπουν;… Τούτα κι άλλα παρόμοια λόγια του έλεγε ο ένας από τους δυο ταγματασφαλίτες, συμπληρώνοντας, «γιατί… γιατί αλλιώτικα θα βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να σε οδηγήσουμε στο μπαμ… μπαμ…». Κι ο άλλος ταγματασφαλίτης, ξεκαρδισμένος στα γέλια για το «νόστιμο» αστείο του συναδέλφου του, στην προσπάθεια φαίνεται να δώσει πιο «εύθυμο» τόνο στη σκηνή, χραπ, κάθε τόσο έδινε και μια δυνατή σφαλιάρα στο σβέρκο του εθνομάρτυρα. Ο Απόστολος Χατζηβασιλείου, κλονιζότανε για μια στιγμή, λυγίζανε τα γόνατά του, έδειχνε έτοιμος να σωριαστεί στο έδαφος, όμως τελικά συγκρατιότανε, ισορροπούσε. Και ανασαίνοντας βαθιά, καθώς μας κοιτούσε με σβησμένο το βλέμμα του, ψέλλιζε: - Πατριώτες!... κοιτάξτε με άφοβα στα μάτια!... Δεν πρόκειται να γίνω προδότης. Τον είχε σηκώσει ανάμεσα από την ανθρωποθάλασσα της πλατείας ο προδότης Πατράνης, με αλαλαγμούς σατανικού θριάμβου. - Ω!... Ω!... να κι ο κυρ λοχαγός… Κυρ λοχαγέ, πρόσθεσε κοροϊδευτικά, λαμβάνω την τιμή να σας αναφέρω ότι σας συλλαμβάνω… Και το σιχαμερό σκουλήκι της φυλής μας ρίχτηκε πάνω στον αξέχαστο Αποστόλη με παθιασμένο μίσος. Όπως στην περίπτωση του Περιβόλα, κι εδώ εφαρμόστηκε η ίδια τακτική. Προσπάθεια να καταφέρουν το παλικάρι με χίλια δυο βασανιστήρια να μαρτυρήσει, δηλαδή να προδώσει φίλους και συνεργάτες του στον απελευθερωτικό αγώνα, όσους θ’ αναγνώριζε ανάμεσα στο πλήθος. Αλλά ο Αποστόλης στάθηκε υπέροχος, πραγματικός ήρωας. Δε λύγισε και δε μίλησε, δε μαρτύρησε. Όπως είχε περιφρονήσει τους ελεεινούς υπανθρώπους που τον περιτριγυρίζανε, είχε περιφρονήσει θαρρείς και τους τρομερούς πόνους του κορμιού του. Ή, κι αν δεν μπορούσε να τους περιφρονήσει ολότελα, όμως, τους κρατούσε καρτερικά στα δόντια. Ώσπου αργότερα ο Αποστόλης Χατζηβασιλείου, αφού με την επίμονη άρνησή του να προδώσει σκόρπισε την απογοήτευση στους βασανιστές του, οδηγήθηκε μισοπεθαμένος στη μάντρα για εκτέλεση. ΒΙΝΤΕΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ: ΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ: ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ-ΑΦΗΓΗΣΗ:ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ/ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ: ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΧΕΛΟΥΔΑΚΗΣ-ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ: ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ 2-ΑΦΗΓΗΣΗ:ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ/ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΧΕΛΟΥΔΑΚΗΣ: ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ 3-ΑΥΓΟΥΣΤΕ/ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ: ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ 4-ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ'ΡΘΕΙ ΝΑ ΣE ΒΡΕΙ/ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΧΕΛΟΥΔΑΚΗΣ: Αποστόλης Χατζηβασιλείου, ΠΑΡΩΝ! Παναγιώτης Ασμάνης , ΠΑΡΩΝ! Διαμάντω Κουμπάκη, ΠΑΡΟΥΣΑ ! Καζακίδης Στέλιος, ΠΑΡΩΝ! Κων/νος Περιβόλας, ΠΑΡΩΝ! Αθηνά Μαύρου, ΠΑΡΟΥΣΑ!..... .................................... ΠΑΡΩΝ ! ΠΑΡΩΝ ! ΠΑΡΟΥΣΑ !.........176 οι εκτελεσμένοι. ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚΟΥ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ!!!!! ΥΣΤ:Δεν εχουμε δημοσιευσει εικονες γιατι γραφουμε απο ξενο υπολογιστη,οποτε δε μπορουμε να αποθηκευσουμε αρχεια εδω. Απο Σεπτεμβριο θα ειμαστε κοντα σας,σε καθημερινη βαση. Αντιστασιακο δελτιο.