ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΙΣΧΗ ΕΛΑΒΑΝ ΧΩΡΑ ΧΤΕΣ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΥΑΤ-ΥΜΕΤ ΝΑ ΕΦΟΡΜΟΥΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΜΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΕΝΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΠΛΩΝ ΚΑΙ ΑΟΠΛΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ!!!
ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΣΑΝ-ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ-ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΠΑΡΜΠΡΙΖ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΚΑΠΝΟΓΟΝΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΡΟΚΛΗΘΟΥΝ ΤΡΟΧΑΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΨΟΥΝ ΑΘΩΕΣ ΖΩΕΣ!!!!!
Mια μέρα μέτα την διάλυση της διαδήλωσης στο Σύνταγμα, στις 18 Οκτώβρη μέρα γενικής απεργίας, ο γνωστός σκιτσογραφος Στάθης σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον eniko.gr θεώρησε ότι το κεντρικό ζήτημα που έπρεπε να σχολιαστεί ήταν η “αγαστή συνεργασία aστυνομίας με κουκουλοφόρους και μπαχαλάκηδες -τους γνωστούς «αγνώστους»- που και τη διαδήλωση διέλυσαν και θα αποτρέψουν τον κόσμο να κατέβει στην επόμενη”… “Το έργο αυτό, δηλαδή την Αστυνομία να παίζει «κλέφτες κι αστυνομικούς» με τους «πελάτες της» διαλύοντας τις διαδηλώσεις, το παρακολουθούμε καθ’ όλην τη διάρκεια της μεταπολίτευσης”. Αφού λοιπόν “Δουλειά της Αστυνομίας είναι να προβοκάρει πάντα τις διαδηλώσεις. Να χτυπά απρόκλητα ή να επινοεί κάθε στρατήγημα που θα «νομιμοποιεί» τη σύγκρουση”, έτσι “Δουλειά της Αριστεράς είναι να αποφύγει πλέον και να αποφεύγει στο μέλλον αυτήν την παγίδα. Ας βρει τον τρόπο”.
Αυτό είναι το καθήκον που προκύπτει για τον Στάθη μετά απ’ όλες αυτές τις σκέψεις. Την άποψη αυτή τη συμμερίζεται κατά κάποιον τρόπο η πλειοψηφία της συντεταγμένης αριστεράς, ίσως και του κόσμου της. Άρα ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα: Να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις, ή θα σε προβοκάρει η αστυνομία ή οι προβοκάτορες. Αλλιώς να μάθουμε να περιφρουρούμε τις διαδηλώσεις. Από ποιους όμως; Μα είναι προφανές από τους προβοκάτορες, που δίνουν το άλλοθι στην αστυνομία να μας διαλύσει. Το μόνο που δεν μας λένε οι Στάθηδες είναι τι γίνεται στην περίπτωση που παρα ταύτα πρέπει να αμυνθούμε στην αστυνομία όταν αυτή μας επιτίθεται με ή χωρίς “προβοκάτορες”. Εκεί χρειάζεται περιφρούρηση; Αμυνόμαστε ή καθόμαστε να μας δείρουν; Σε αυτά οι Στάθηδες δεν ενδιαφέρονται να απαντήσουν. Μόνο σιβυλλικές συμβουλές του στυλ “να αποφεύγει κανείς τις παγίδες”.
Στην πραγματικότητα ο Στάθης και οι σκέψεις του είναι εκτός τόπου και χρόνου. Όπως ήταν και τον Μάη όταν προέβλεπε το κάψιμο της χρυσης αυγής από το φως τώρα που βγήκε από το σκοτάδι. Οι εκλογές του Ιούνη και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι στο φως η χρυσή αυγή τα πάει, περίφημα. Η αριστερά αρνείται να καταλάβει ότι η εποχή έχει αλλάξει. Ότι δεν υπάρχουν πλέον κανόνες, τουλάχιστον οι κανόνες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ότι η εξουσία δεν επιδιώκει πλέον την κοινωνική συναίνεση με τους αντιπάλους της, ότι χτίζει άλλου τύπου κοινωνικές συμμαχίες, χωρίς να υπολογίζει στο πολιτικό κόστος από την επίθεση στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Το πρόβλημα δεν είναι οι “μπαχαλάκιδες” όπως νομίζουν ορισμένοι σαν τον Στάθη, αλλά η αμφισβήτηση από το κράτος βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων όπως αυτό του συνέρχεσθαι. Κι αυτό συμβαίνει συστηματικά από την ώρα που έχει αναλάβει η νέα τρικομματική κυβέρνηση.
Χθες μάλιστα στη Χαλκιδική κατάσταση ξεφύγε από κάθε έλεγχο. Η χθεσινή άγρια εξωφρενική καταστολή ενάντια στους κατοίκους που αντιδρούν στη λειτουργία εργοστασίου χρυσού στις Σκουριές (που καταστρέφει το προστατευόμενο αρχέγονο δάσος και τους υδροφόρους ορίζοντες της περιοχής) ξεπέρασε κάθε όριο. Επί δύο ώρες τα μαινόμενα ΜΑΤ, επιτίθεντο με δακρυγόνα, κρότου λαμψης και γκλομπιές, βρίζοντας σαν υπόκοσμος του κοινού ποινικού δικαίου, και πανηγυρίζοντας κάθε φορά που οι οβίδες τους έσκαγαν σχεδόν στα μούτρα των διαδηλωτών που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο και μέσο να αποφύγουν το λιντσάρισμά τους από τις δυνάμεις καταστολής.
Έφτασαν δε στο σημείο να σπάνε παμπριζ αυτοκινήτων και να πετάνε μέσα δακρυγόνα, πράξεις για τις οποίες αν υπήρχε ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα έπρεπε ήδη να έχει προβεί σε δεκάδες συλλήψεις αστυνομικών φυσικών και ηθικών αυτουργών για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή. Αντ’ αυτού συνελήφθη οικογένεια ολόκληρη σε αγροτικό το οποίο δέχτηκε δακρυγόνο στην καμπίνα με αποτέλεσμα ο οδηγός του να τυφλωθεί και να χάσει τον έλεγχο του οχήματος.
Γι’ αυτό το περιστατικό ο οδηγός του κατηγορείται για “απόπειρα ανθρωποκτονίας”. Λίγο πριν οι κατήγοροί του, άθλια υποκείμενα που τα πληρώνει ο κοσμάκης για να σπάνε κεφάλια, σταμάτησαν ένα άλλο αυτοκίνητο κατέβασαν μια 55χρονη γυναίκα και αφού την έβαλαν να γονατίσει της έσπασαν το πόδι πατώντας την με τις αρβύλες. Στη συνέχεια ένας άλλος ράμπο που υπηρετεί στο ΑΤ ωρυόμενος έβρισε και έσπρωξε της βουλευτίνα του Σύριζα Κ. Ιγγλέζη, όταν ζήτησε να μπει στο τμήμα για να δει την κατάσταση των προσαχθέντων. Την ίδια ώρα διαδηλωτές που είχαν πάει στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειας τραμπουκίστηκαν από άντρες των ΜΑΤ συμπληρώνοντας το παζλ του αίσχους. Και όλα αυτά για το συμφέρον της εταιρίας “Ελληνικός Χρυσός” ιδιοκτησίας ομίλου Μπόμπολα, που λυμαίνεται ένα ολόκληρο βουνό στη Χαλκιδική με αποθέματα χρυσού που υπολογίζονται σε 1,5 δις και το οποίο ήρθε στην κατοχή της εν λόγω εταιρίας με το γέλιο αντίτιμο των 11 εκ.
Τι έχει να πει ο Στάθης για όλα αυτά; Πως θα μπορούσε κανείς να είχε “αποφύγει την παγίδα”; Μήπως δεν έπρεπε να γίνει η διαδήλωση; Εδώ που δεν υπήρχαν “βαλτοί” τι συνέβη, γιατί η αστυνομία χτύπησε; Η Χαλκιδική είναι η τρανή απόδειξη για το που βρισκόμαστε. Το κράτος έκτακτης ανάγκης σημαίνει μηδενική ανοχή σε οτιδήποτε αμφισβητεί τις επιλογές του. Ακριβώς το ίδιο έχει συμβεί και στις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις. Οι δυνάμεις καταστολής δρουν απρόκλητα. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν ανάγκη από προκλήσεις. Η αστυνομία δεν είναι άτακτο σώμα. Δρα με εντολές και όχι με το θυμικό. Αν είσαι του εθνικού κορμού και πέφτεις πάνω στον μπάτσο και τους λες τη μια έλα μαζί μας και την άλλη ότι δεν είσαι έλληνας εσύ ρε, ο μπάτσος κάθεται και σε κοιτάει με φιλική διάθεση. Αν είσαι οτιδήποτε άλλο, η συμπεριφορά είναι τελείως εχθρική.
Τα ΜΑΤ σε όλες τις διαδηλώσεις μετά το καλοκαίρι χτυπάνε πρώτα. Αυτό έκαναν σε 3 προσυγκεντρώσεις στις 26 Σεπτέμβρη, αυτό έκαναν στις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα δικαστήρια για τους συλληφθέντες αντιφασίστες στις αρχές Οκτώβρη, αυτό έκαναν στην απεργία στις 18 Οκτώβρη. Το ίδιο και στη Χαλκιδική. Όποιος δεν το βλέπει αυτό και συνεχίζει τα παραμυθάκια για τους “βαλτούς”, αποφεύγοντας την ουσία του πράγματος, όχι μόνο δεν προσφέρει στη συζήτηση αλλά προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση στις γραμμές του κινήματος. Όσο για τους “βαλτούς” φυσικά υπάρχουν και δρουν στις διαδηλώσεις.
Μερικούς τους είδαμε όταν το ΠΑΜΕ αποχωρούσε από το Σύνταγμα στη διαδήλωση κατά της Μέρκελ να ουρλιάζουν για “κομμούνια και προδότες“. Ασφαλίτες και φασίστες σε κοινή δράση. Φυσικά οι διαδηλώσεις πρέπει να περιφρουρούνται από το ασφαλιτομάνι και τους συνεργάτες τους. Αλλά αυτή η περιφρούρηση δεν μπορεί να τελειώνει εκεί, στους μπάτσους χωρίς στολή. Αυτοί άλλωστε που διαλύουν τις διαδηλώσεις δεν είναι οι ασφαλίτες, ούτε φυσικά οι θερμόαιμοι διαδηλωτές, αλλά τα ΜΑΤ και τα μηχανοκίνητα τάγματα εφόδου Δ που πέφτουν σαν καμικάζι πάνω σε διαδηλωτές.Αν θέλει η αριστερά και το κίνημα να υπερασπιστεί το δικαίωμα στη διαδήλωση θα πρέπει να μάθει να στέκεται στο δρόμο. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα, ανάλογα με τις απειλές του στυλ “θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα”. Σιγά μην τους κάνετε και ντα.
Ο φασίστας βουλευτής της ΧΑ Παναγιώταρος έχει απόλυτο δίκιο. Είμαστε ήδη σε εμφύλιο πόλεμο. Φυσικά τα μέτωπα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που ισχυρίζεται ο αδαής και αστοιχείωτος τραμπούκος. Από τη μία μεριά βρίσκονται τα τάγματα εφόδου του Δένδια με σαφείς εντολές σε κάθε δημόσια διαμαρτυρία εργαζομένων και πολιτών να εφορμούν με απίστευτο μένος κατά των διαδηλωτών, πνίγοντας αρχικά τον τόπο με απαγορευμένα χημικά αέρια και εν συνεχεία χτυπώντας με τα γκλομπ για να ανοίξουν κεφάλια και να σπάσουν χέρια και πόδια.
Στη συνέχεια προσαγάγουν κάθε φορά εκατοντάδες ανθρώπους όπως έγινε στις δύο γενικές απεργίες, στη διαδήλωση κατά της Μέρκελ και σε άλλες μικρότερες. Από τους προσαχθέντες με κάποιο είδος ποσόστωσης ένα 20% μίνιμουμ μετατρέπεται σε συλλήψεις με ανυπόστατες κατηγορίες σχεδόν πάντα κακουργηματικού χαρακτήρα. Αρκετοί από τους συλληφθέντες ενίοτε φωτογραφίζονται και δίνονται τα πλήρη τους στοιχεία στη δημοσιότητα θέτοντας έτσι σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Δίπλα στην εμφυλιοπολεμική τακτική της αστυνομίας, λειτουργεί η φασιστική εφεδρεία της χρυσής αυγής.
Η οργάνωση αυτή ενώ ισχυρίζεται ότι παλεύει κατά του κράτους, υπερηφανεύεται ταυτόχρονα ότι την υποστηρίζει το 70% των αστυνομικών. Πως μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο μαζί ένας θεός ξέρει. Εδώ έχουμε μια συμμορία που δρα εντελώς ανενόχλητη, με εκατοντάδες δολοφονικών επιθέσεις κατά κυρίως μεταναστών, καταστροφές περιουσιών, εκφοβισμούς πολιτών και παρακρατικών παρεμβάσεων σε κρατικές υπηρεσίες (παιδικοί σταθμοί, εφορίες, επιθεωρήσεις εργασίας) ακόμα και σε επιχειρήσεις για να απολυθούν μετανάστες εργαζόμενοι και τη θέση του να καταβάλουν έλληνες με την υπόδειξη της φασιστικής οργάνωσης.
Το ρατσιστικό παρακράτος λειτουργεί σε ευθεία σύμπραξη με το κρατικό απαρτχάιντπου χτίζει η κυβέρνηση αρχής γενόμενης της καλοκαιρινής επιχείρησης “Ξένιος Ζέυς” με τις προσαγωγές δεκάδων χιλιάδων ανύποπτων μεταναστών σε όλη τη χώρα και τον εγκλεισμό, στα Γκουαντάναμο αλά ελληνικά, χιλιάδων μεταναστών στις πιο απάνθρωπες και ελεεινές συνθήκες.
Η κυβέρνηση βλέποντας ότι οι αντιδράσεις στις μαζικές εκτοπίσεις χιλιάδων μεταναστών σε στρατόπεδα είναι υποτονικές, θεώρησε ότι μπορεί να κλιμακώσει την καταστολή και την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και στους δικούς της υπηκόους, που αντιδρούν στην πολιτική της. Με το ίδιο μένος, δίνοντας το οk στους μηχανισμούς της να επιτεθούν χωρίς κανένα περιορισμό.
Η καταστολή, ο ρατσισμός και η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα της κατάργησης του εργατικού δικαίου, της διάλυσης του κράτους πρόνοιας, και της άγριας λιτότητας που προωθούνται μέσω του μνημονίου. Η άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της επιχειρούν μέσα από το ρατσισμό και την ξεδιάντροπή καταστολή να επανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας,προετοιμάζοντας το έδαφος για μια ανοιχτή εμφύλια αναμέτρηση, στο βαθμό που κλιμακωθεί η αντίσταση στην κοινωνική αντεπανάσταση που είναι σε εξέλιξη εδώ και δύο χρόνια. Η επανασυγκρότηση του αστικού μπλοκ γίνεται ακριβώς πάνω σε αυτή τη βάση, και μέχρι στιγμής θα έλεγε κανείς με μεγάλη επιτυχία.
Τα αστικά επιτελεία τρίζουν τα δόντια και οργανώνουν τις δυνάμεις τους για κάθε ενδεχόμενο. Και σε αυτό δεν πρέπει κανείς να έχει αυταπάτες. Τα τελευταία γκάλοπ ακόμα και μετά την ανακοίνωση του νέου πακέτου των 13,5 δις, και των νέων αντιδραστικών ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις, μπορεί να αποκαλύπτουν την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα όμως δείχνουν ότι η εμφυλιοπολεμική δεξιά διατηρεί ανέπαφη την επιρροή της (50%) και με τη φασιστική της πτέρυγα πάνω από 12%. Φυσικά δεν πρόκειται για ένα αρραγές μέτωπο, αλλά ούτε απλά για μια σιωπηλή πλειοψηφία. Όμως η αστική τάξη μπορεί να κοιμάται πιο ήρεμη από ότι ένα χρόνο πριν. Η κυβερνητική συμμαχία πέρα από τα επικοινωνιακά κολπάκια φαίνεται να μην κλονίζεται από το νέο πακέτο, ενώ στα δεξιά της υπάρχει μια ισχυρή καθεστωτική αντιπολίτευση. Ενδεχομένως οι εταίροι μιας εναλλακτικής αστικής λύσης. Όπως και να χει υπάρχουν εφεδρείες. Αυτή όμως που έχει τη μεγαλύτερη δυναμική είναι η χρυσή αυγή. Και πάνω στη ατζέντα της χρυσής αυγής χτίζεται η τελευταία άμυνα του καθεστώτος.
Από το καλοκαίρι έχουμε μπει σε μια περίοδο που το αστικό μπλοκ εξουσίας ανασυγκροτείται με πρακτικές προεμφυλίου πολέμου. Σε αυτό το σκηνικό προσαρμόζεται γοργά ο κατασταλτικός του μηχανισμός, ενώ παράλληλα οργανώνονται πυρετωδώς οι παρακρατικές φασιστικές συμμορίες που όπως και σε άλλες εποχές δρουν όχι συμπληρωματικά στο κράτος αλλά πολλές φορές για το δικό τους σχέδιο. Η χρυσή αυγή δεν θα περιοριστεί σε ρόλο φτωχού κομπάρσου του Σαμαρά. Θα διεκδικήσει την ηγεμονία του αστικού μπλοκ εξουσίας, ενδεχομένως σε σύγκρουση με την παραδοσιακή δεξιά. Για την άρχουσα τάξη εξάλλου τίποτα δεν είναι πανάκια. Αν η χρυσή αυγή εξασφαλίζει τη συνέχειά της αναγκαστικά θα γίνουν οι απαραίτητοι συμβιβασμοί.
Συμβιβασμοί βεβαίως που μπορεί να προκύψουν με μια εκ των προτέρων συνεννόηση, όπως επίσης μας έχει συνηθίσει η δεξιά σε προηγούμενες εποχές.
Όπως και να χει το κρατικό pressing θα συνεχιστεί αμείωτο, και όσο η αριστερά και το κίνημα δεν βρίσκει ένα αμυντικό σύστημα πολύ γρήγορα θα βρεθεί σε ακόμα πιο δυσμενή θέση. Οι φασίστες θα κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους, περιορίζοντας ακόμα περισσότερο σε συνδυασμό πάντα με την κρατική καταστολή το ζωτικό χώρο του κινήματος, της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου.
Κάθε εναλλακτικό σχέδιο, είτε πρόκειται για την “αριστερή κυβέρνηση” ύστερα από μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είτε για δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας με ή χωρίς το P2P foundation, είτε για μια “απεργία διαρκείας”, είτε απλά για τη συνέχεια της αντίστασης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει στα σοβαρά πλέον τις πρακτικές του κράτους έκτακτης ανάγκης και το φασιστικό σχέδιο. Αν χαθεί ο δρόμος, έχουν χαθεί όλα, ακόμα και οι εκλογές αν νομίζουν μερικοί ότι εκεί θα πουν την τελευταία τους λέξη. Οι πλειοψηφίες άλλωστε δεν καταγράφονται, κερδίζονται με το σπαθί και πολύ πριν στηθούν οι κάλπες
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΤΟΜΟΥ ΠΟΥ ΒΙΩΣΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ:
Με το σοκ από την κόλαση που ζήσαμε χθες στις Σκουριές ακόμα υπερβολικά έντονο, βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω ένα “κανονικό” άρθρο. Αδύνατον. Δεν μπορώ να βρω τις εκφράσεις, δεν ξέρω αρκετά σχήματα υπερβολής, άλλωστε όσους υπερθετικούς βαθμούς κι αν χρησιμοποιήσω η πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν χθες πάλι θα με ξεπερνάει. Οπότε θα τα γράψω απλά, όπως τα έζησα, και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Η χθεσινή πορεία στις Σκουριές ήταν ίσως η μεγαλύτερη που έχει γίνει για τα μεταλλεία και σίγουρα μια από της μεγαλύτερες στην ιστορία της Χαλκιδικής. Πολύ πάνω από δυο χιλιάδες άτομα από όλες τις μεριές της Χαλκιδικής και αρκετοί συμπαραστάτες του αγώνα μας από Θεσ/νίκη, Κιλκίς και Θράκη ήρθαν στην Ιερισσό από όπου ξεκίνησε η αυτοκινητοπομπή για τις Σκουριές. Για πρώτη φορά υπήρχε τόσος κόσμος, κυρίως νέοι άνθρωποι, από χωριά εκτός της Ιερισσού, που είναι ο μεγαλύτερος πυρήνας του αγώνα. Μ. Παναγία, Αμμμουλιανή, Ουρανούπολη, Νέα Ρόδα, Μεταγγίτσι, Γομάτι, Ορμύλια, Ν.Μουδανιά, Πολύγυρο, Πλανά, ακομα και άτομα από τα “μεταλλευτικά” χωριά Στρατονίκη, Στάγειρα, Παλαιοχώρι, που αψήφησαν την τρομοκρατία της εταιρείας και ήρθαν να διαδηλώσουν για το βουνό.
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα πριν από το “Χοντρό Δέντρο”, τη διασταύρωση δηλαδή από όπου ξεκινάει ο δασικός δρόμος για τις Σκουριές, και από εκεί ξεκινήσαμε την πορεία μας. Μπροστά μας, σε απόσταση περίπου 300 μέτρα βρισκόταν αστυνομικές δυνάμεις και κλούβες, μπροστά από μια μικρή πορεία μεταλλωρύχων που είχε ξεκινήσει από το Παλαιοχώρι. Δεν ήταν πάνω από 200-250 άτομα. Προχωρούσαν αργά προς το μέρος μας και η αστυνομία δεν τους σταματούσε, απλά τους συνόδευε. Τι ήθελαν άραγε; να χτυπηθούμε; Να έχουμε κανονικό εμφύλιο στην περιοχή; Μετά από λίγο αποχώρησαν, βλέποντας προφανώς το μέγεθος της δικής μας πορείας.
Ο δρόμος στο Χοντρό Δέντρο δεν ήταν κλειστός από ΜΑΤ, όπως άλλες φορές, μάθαμε όμως ότι υπήρχαν τέσσερις διμοιρίες επάνω, στις Σκουριές. Συνεχίσαμε με τα πόδια, άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, μια μακριά, ειρηνική πορεία 8 χιλιομέτρων μέχρι τις Σκουριές, μέσα στο υπέροχο βουνό μας που θέλουν να καταστρέψουν. Μια μικρή ομάδα από εμάς, γύρω στα 200 άτομα, παρέμεινε στο Χοντρό Δέντρο, για να προσπαθήσει να κρατήσει πίσω τα ΜΑΤ αν επιχειρούσαν επίθεση από το Παλαιοχώρι. Τώρα πια, έχοντας δει την απίστευτη αγριότητα των Ματατζήδων, κάτι τέτοιο ακούγεται μάλλον αφελές.
Όταν φτάσαμε στις Σκουριές αντικρύσαμε ένα τείχος από αστυνομικούς να φράζει το δημόσιο δασικό δρόμο, λίγο μπροστά από τα γραφεία της εταιρείας. Από πίσω οι “πράσινοι” Ματατζήδες και ακόμα πιο πίσω στελέχη της εταιρείας και ασφαλίτες. Για να μην προκαλέσουμε επίθεση μπήκαμε μπροστά οι γυναίκες και τους ζητήσαμε να μας αφήσουν να περάσουμε. Απόλυτη άρνηση. Είμασταν εκεί μπροστά στις ασπίδες φωνάζοντας συνθήματα και προσπαθώντας να μιλήσουμε στους ανέκφραστους αστυνομικούς. Είμαστε οι γυναίκες, οι μανάδες, οι αδελφές και οι κόρες σας και είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τον τόπο μας. Αγωνιζόμαστε για παιδιά μας και για το αύριο. Γιατί μας χτυπάτε; Εσείς τι θα πείτε στα δικά σας παιδιά;
Στα δεξιά μας, σε απόσταση μικρότερη από είκοσι μέτρα από εμάς και από το μπλόκο, άναψε μια φωτιά μέσα στο δάσος. Ένα πυροσβεστικό που ήταν πίσω από την αστυνομία πήγε να τη σβήσει και πολλές από τις γυναίκες έτρεξαν να βοηθήσουν κι αυτές. Αυτό που είδαν ήταν ότι τα ξύλα ήταν στοιβαγμένα σε σωρό, έτοιμα από πριν για να τους βάλει κάποιο χέρι φωτιά. Βγάζει μάτι η προβοκάτσια. Η γυναίκα που το λέει αυτό στο βίντεο είναι τώρα στο νοσοκομείο του Πολυγύρου, γιατί τα ΜΑΤ της σακάτεψαν το πόδι.
Κάποια στιγμή, όταν κόντευε να πέσει το βράδυ, η διοίκηση της αστυνομίας αποφάσισε ότι ήταν ώρα να τελειώνει μαζί μας και άρχισε η επίθεση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε απολύτως καμμία πρόκληση από τη δική μας πλευρά, ούτε μία πέτρα. Εκτοξεύοντας τεράστιες ποσότητες δακρυγόνων και ουρλιάζοντας “καριόλες” και “πουστράκια”, άρχισαν να κυνηγάνε τους διαδηλωτές χτυπώντας άγρια όσους έμεναν πίσω. Δεν μπορούσα να τρέξω και μπήκα μέσα στο δάσος. Μπήκαν όμως και αυτοί μέσα στο δάσος και βρέθηκα να είμαι μπρούμυτα πάνω στα φύλλα, μέσα σε ένα σύννεφο από δακρυγόνα, με αφηνιασμένους Ματατζήδες να τρέχουν κι από δεξιά κι απο αριστερά μου. Με είδαν, δε με είδαν, δεν ξέρω, πάντως γλύτωσα. Τους άφησα να περάσουν, πήγα λίγο παρακάτω κι ανέβηκα σ’ένα αγροτικό αυτοκίνητο που μαζευε κόσμο και κατέβαινε προς τα κάτω. Στο ίδιο αυτοκίνητο ανέβηκε και σωριάστηκε στην καρότσα σφαδάζοντας από τον πόνο ένα νέο παιδί, άσχημα χτυπημένο στα πλευρά.
Το άγριο κυνηγητό συνεχίστηκε για τουλάχιστον δυο χιλιόμετρα. Αυτοκίνητα δικά μας ανεβοκατέβαιναν στο βουνό για να κατεβάσουν όλους τους διαδηλωτές. Όταν έφτασα κάτω, στο Χοντρό Δέντρο, είδα ότι είχανε ρίξει κάθετα στο δρόμο ένα μεγάλο πεύκο και του είχανε βάλει φωτιά για να εμποδίσουν την επίθεση από την άλλη δύναμη των ΜΑΤ που περίμενε από τη μεριά του Παλαιοχωρίου. Αν λυπήθηκα για το ένα δέντρο; Όχι φυσικά. Λυπάμαι, κλαίω, για τα δεκάδες χιλιάδες δέντρα που κόβει επάνω στο βουνό η καλή εταιρεία που προστατεύουν τα ΜΑΤ. Σήμερα το πρωί διάβασα στο μπλογκ των υποστηρικτών της εταιρείας τον εξής υποκριτικό τίτλο: ΣΟΚ! “ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ” ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ ΕΚΟΨΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΨΑΝ ΔΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ . Δεν τους είδα να “σοκάρονται” από τη σφαγή των δέντρων που γίνεται τώρα στις Σκουριές, ούτε από τα τέσσερα μεγάλα δέντρα που έκοψε η εταιρεία για να εμποδίσει την πρόσβαση των διαδηλωτών στις Σκουριές, στην πορεία μας στο βουνό τον περασμένο μήνα.
Βρισκόμασταν συγκεντρωμένοι στο Χοντρό Δέντρο και περιμέναμε να βεβαιωθούμε ότι είχαν επιστρέψει σώοι από το βουνό όλοι οι δικοί μας, όταν είδαμε ΜΑΤ να κατεβαίνουν τρέχοντας από το δασικό δρόμο, τον ίδιο από τον οποίο είχαμε κατεβεί κι εμείς. Η πρώτη αντίδραση ήταν έκπληξη: πώς πρόλαβαν και κατέβηκαν από το βουνό αφού ήταν από πίσω μας και για να φτάσουν στο Χοντρό Δέντρο θα έπρεπε να έρθουν με τις κλούβες; Αργότερα μάθαμε ότι αυτά ήταν “φρέσκα”, ξεκούραστα ΜΑΤ, που είχαν περάσει μέσα από τη Μεγάλη Παναγία και έφτασαν πάνω από το Χοντρό Δέντρο από άλλο δασικό δρόμο.
Αυτή είναι και η τελευταία εικόνα που έχει καταγράψει η κάμερα μου. Τα ΜΑΤ να κατηφορίζουν τρέχοντας. Αυτό που ακολούθησε δεν περιγράφεται. Σα λυσσασμένα σκυλιά χύμηξαν πάνω στον κόσμο που προσπαθούσε να μπει στα αυτοκίνητα και να φύγει, πετώντας δακρυγόνα και χτυπώντας αδιακρίτως. Ποδοπατούσαν ανθρώπους, τραβούσαν γυναίκες από τα μαλλιά, χτυπούσαν με τα γκλομπς πάνω σε χέρια, πόδια, πλάτες. Τα αυτοκίνητα κινούνταν πολύ αργά γιατί ήταν πάρα πολλά και υπήρχαν και πάρα πολλοί πεζοί. Μέσα στον πανικό πολλοί τρακάρανε μεταξύ τους. Οι μαινόμενοι Ματατζήδες τρέχανε ανάμεσα στα αυτοκίνητα, τα χτυπούσαν με τα γκλομπς, σπάγανε τζάμια, ανοίγανε τις πόρτες και τραβούσαν τους ανθρώπους έξω, τους πετούσαν κάτω, τους κλωτσούσαν. Ματατζής άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου μου και μου φώναξε “Μασκούλα ε; Καριόλα!”, επειδή είχα στο μέτωπο μια χάρτινη μάσκα χειρουργείου κι άπλωσε το χέρι του να με τραβήξει έξω. Τράβηξα την πόρτα, έβαλα την ασφάλεια και περίμενα να αρχίσει να χτυπάει το αμάξι, αλλά αυτός είχε ήδη φύγει και χτυπούσε άλλο αμάξι.
Είδα με τα μάτια μου μπάτσο να σπάει τζάμι και να πετάει δακρυγόνο ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. Όλο το εσωτερικο ήτανε μαύρο από τους καπνούς, καπνοί έβγαιναν από τα κλειστά παράθυρα και οι μπάτσοι τράβηξαν έξω τον οδηγό και τον σάπισαν στο ξύλο. Όπως έμαθα, το ίδιο έκαναν και σε άλλα αυτοκίνητα. Ένας οδηγός που του πετάξαν δακρυγόνο μέσα στο αυτοκίνητο, έχασε τον έλεγχο και χτύπησε Ματατζή. Ο άνθρωπος αυτός είναι σήμερα κατηγορούμενος στο αυτόφωρο για “βαριά σωματική βλάβη” του Ματατζή!
Η εντολή προφανώς ήταν “ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!” και το μήνυμα προφανές: “ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ”. Ο στόχος δεν ήταν απλά να διαλύσουν τη διαδήλωση, αυτό το έχουν ξανακάνει, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες είναι υπεραρκετά απέναντι σε ανθρώπους που δεν είναι εξοπλισμένοι να τα αντιμετωπίσουν. Η επίθεση των ΜΑΤ στους διαδηλωτές που έφευγαν ήταν οργανωμένο δολοφονικό σχέδιο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψω, αν αυτά τα αφιονισμένα κτήνη είχαν όπλα είναι σίγουρο ότι θα τα είχαν χρησιμοποιήσει.
Έγιναν 15 συλλήψεις, τυχαίες συλλήψεις, δηλαδή όποιον κατάφερναν να πιάσουν. Το βράδυ στον Πολύγυρο, ο Διοικητής της Αστυνομίας, Ταξίαρχος κ. Παπουτσής, πήγε στο Νοσοκομείο Πολυγύρου όπου βρίσκονταν πολλοί από τους χτυπημένους διαδηλωτές και ζητούσε ονόματα. Οι γιατροί, προς τιμήν τους, επικαλέστηκαν το ιατρικό απόρρητο και δεν έδωσαν ονόματα. Χούντα.
Η λέξη “Χούντα” δεν έρχεται τυχαία στο μυαλό. Σήμερα δικάζονται στον Πολύγυρο οι 15 συλληφθέντες με την αυτόφωρη διαδικασία και με την κατηγορία της “στάσης”, δηλαδή της βίας κατά του Κράτους. Άρθρο 170 του Ποινικού Κώδικα. Η κατηγορία αυτή έχει να απαγγελθεί από την εποχή της Χούντας.
Στάση; Στάση εναντίον του Κράτους; Είναι η ιδιωτική εταιρεία το “Κράτος”; Είναι ο Μπόμπολας το “Κράτος”;
Τότε ένοχοι αυτού του εγκλήματος είμαστε όλοι. Οι 2500 άνθρωποι που ήμασταν χθες στις Σκουριές και η πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής μας που, αντίθετα από ότι λέει η προπαγάνδα, είναι ενάντια στα σχέδια της εταιρείας. Όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν για το έγκλημα που πάει να γίνει, συμπαραστέκονται στον αγώνα μας και αν βρίσκονταν στη Χαλκιδική θα ήταν σίγουρα μαζί μας στο βουνό. ΟΛΟΙ.
Τραμπούκικη επίθεση στο στέκι της ΜΑΡΙΔΑΣ στη Δάφνη. Σπάσαν τη τζαμαρία και πέταξαν μέσα ένα άδειο μπουκάλι. Το περιστατικό αυτό έγινε λιγες μέρες μετά και λίγα στενά πιο δίπλα από το περιστατικό με τον Αφρικανό και την κοπέλα από το 18 άνω και μια μέρα πριν τη δίκη του Σάββα Μιχαήλ (Η ΜΑΡΙΔΑ είναι το στέκι της δημοτικής κίνησης, συμμετέχουν άνθρωποι από διάφορους πολιτικούς χώρους και εκπροσωπείται από μέλος του ΕΕΚ στο δημοτικό συμβούλιο της Δάφνης-Υμηττού)
